# 2 (Apokalipsa) Ezdrasza

https://pl.wikisource.org/w/index.php?title=Biblia_Wujka_(wyd._1839-40)/Ksi%C4%99gi_Czwarte_Esdraszowe/Rozdzia%C5%82_XV&oldid=935544
ROZDZIAŁ II.

(1) To mówi Pan: Jam wywiódł lud ten z niewoli, i Ja podałem im przykazania przez sług moich i proroków, których słuchać nie chcieli, ale wniwecz obrócili rady moje.

(2) Matka która ich porodziła, mówi im: 'Idźcie synowie, bo jestem jest wdową i opuszczoną.

(3) Wychowałam was z weselem, a utraciłam was z płaczem i z żałością: ponieważ zgrzeszyliście przed Panem, Bogiem waszym, i czyniliście to, co złe w moich oczach.

(4) A teraz cóż mogę dla was uczynić? Bo jestem wdową i opuszczona: idźcież synowie, a proście Pana o miłosierdzie.

(5) A ja ciebie biorę ojcze za świadka, jako dodatek do matki synów, którzy przymierza mego zachować nie chcieli,

(6) Abyś ich dał na pohańbienie, a matkę doprowadził do ruiny, żeby nie mieli potomstwa.

(7) Niech będą rozproszeni pomiędzy narodami, niech będą wygładzeni z ziemi: gdyż wzgardzili moim przymierzem.

(8) Biada tobie Asyrio, która kryjesz niesprawiedliwość u siebie. O narodzie zły, wspomnij co uczyniłem Sodomie i Gomorze,

(9) Których ziemia leży w smolnych bryłach, w kupach popiołu. Tak tym uczynię którzy mnie nie słuchali, mówi Pan Wszechmocny.

(10) To mówi Pan do Ezdrasza: "Powiedz ludowi memu, iż im dam im królestwo Jerozolimy, które miałem dać Izraelowi.

(11) Także wezmę sobie chwalę ich, a dam im wieczne przybytki, które były przygotowane dla Izraela.

(12) Drzewo żywota da im wonność pachnącego perfumu, a nie będą się trudzić, ani się nie zmęczą.

(13) Proście, a weźmiecie. módlcie się aby dni było niewiele, i aby były skrócone. Królestwo jest już przygotowane dla was, czuwajcie.

(14) Powołaj niebo i ziemię na świadków, ponieważ to ja skruszyłem zło, a stworzyłem dobro, bo ja istnieję, mówi Pan.

(15) Matko obejmij synów swych, wychowaj ich radością jak gołębica: utwierdzaj ich nogi, ponieważ cię wybrałem, mówi Pan.

(16) I wzbudzę umarłych z miejsc swoich, a wywiodę ich z grobów, ponieważ rozpoznałem w nich imię swoje.

(17) Nie bój się matko synów: bo ciebie wybrałem, mówi Pan.

(18) Wyślę ci pomoc, słudzy moi, Izajasz i Jeremiasz, za których radą poświeciłem i przygotowałem tobie dwanaście drzew obciążonych rozmaitymi owocami,

(19) ta sama ilość źródeł płynących mlekiem y miodem, i siedem mocnych gór na których róże i lilie rosną, przez nie napełnię weselem dzieci twoje.

(20) Strzeż praw wdowy, zapewnij sprawiedliwość sierocie, daj potrzebującemu, broń sierotę, przyodziej nagiego,

(21) Opiekuj się kaleką i słabym, nie naśmiewaj się z chromego, broń kaleki, i pozwól ślepemu mieć wizję mojej chwały.

(22) Chroń starego i młodego między twymi murami.

(23) Gdzie znajdziesz umarłego, naznaczywszy pochowaj go w grobie: a dam tobie pierwsze miejsce w zmartwychwstaniu moim.

(24) Wstrzymaj się i bądź cichy, mój ludu, ponieważ twój odpoczynek nadejdzie.

(25) Dobra niańko wychowuj synów twoich, a wzmocnij nogi ich.

(26) Nikt ze sług, których ci dałem, żaden z nich nie zginie: bo się będę o nich dowiadywał z pocztu twego.

(27) Nie trwóż się, bo gdy przyjdzie dzień ucisku i utrapienia, inni będą płakać i się smucić, a ty będziesz wesoła i obfitująca.

(28) Narody będą ci zazdrościć, a nic nie będą mogli zdziałać przeciw tobie, mówi Pan.

(29) Moje ręce cię przykryją, aby synowie twoi Gehenny nie ujrzeli.

(30) Wesel się matko z twoimi synami, bo ciebie obdarzę, mówi Pan.

(31) Wspomnij na synów którzy śpią, ponieważ ja ich wywiodę z ukrytych miejsc ziemi, i ukaże im miłosierdzie; jako, że jestem miłosierny, mówi Pan Wszechmocny.

(32) Obejmij synów swych aż przyjdę, ogłaszaj im miłosierdzie: bo obfitują źródła moje, a łaska moja nie ustanie.

(33) Ja Ezdrasz otrzymałem rozkaz od Pana na Górze Horeb, aby pójść do Izraela. Kiedy do nich poszedłem, odrzucili mnie i pogardzili Pana poleceniem.

(34) Dlatego mówię do was, o narody, którzy słyszycie i rozumiecie: "Oczekujcie pasterza waszego, On da wam odpoczynek wieczny, ponieważ On jest tym, który przyjdzie na zakończenie wieku, jest już w zasięgu ręki.

(35) Bądźcie gotowi ku zapłacie królestwa: bo wieczne światło będzie świeciło na was przez wieczność.

(36) Uciekajcie przed cieniem tego wieku: odbierzcie radość swej chwały, oświadczam publicznie mego Zbawiciela jako świadka.

(37) Otrzymajcie dar, który Pan wam powierzył i weselcie się dziękując temu który was powołał do królestwa niebiańskiego.

(38) Powstańcież, a stójcie, zobaczcie ucztę Pana, liczbę tych, którzy zostali naznaczeni.

(39) Tych, którzy odeszli od cienia tego wieku, i otrzymali chwalebne szaty od Pana.

(40) Weź ponownie swoją liczbę, o Syjonie i zamknij listę twych ludzi w białe szaty ubranych, którzy Prawo Pana wypełnili.

(41) Zupełna jest liczba synów twoich, których pożądałeś. Błagaj moc Pana, aby lud twój, który został wezwany na początku, stał się święty.

(42) Ja Ezdrasz widziałem na Górze Syjon rzeszą wielką, której nikt zliczyć nie mógł, a oni wszyscy razem chwalili Pana pieśniami.

(43) A pomiędzy nimi był młodzieniec wielkiej postawy, wyższy ponad wszystkich, i kładł na głowie każdego z nich koronę, a on był bardziej wywyższony niż oni. A ja byłem jak zaczarowany.

(44) Wtedy zapytałem anioła: Panie kim oni są?

(45) On odpowiadając rzekł mi: "Oni są tymi, którzy szatę śmiertelną złożyli, a nałożyli nieśmiertelną, a wyznali imię Pańskie: Teraz są koronowani i otrzymują palmy."

(46) I rzekłem aniołowi: Któż to ten młody człowiek, który wkłada korony na nich, i palmy daje w ich ręce?

(47) A on odpowiedział i rzekł mi: "To jest syn Boży, którego oni na świecie wyznali. Więc ja rozpocząłem chwalić tych, którzy stali mężnie dla imienia Pańskiego.

(48) Wtedy anioł mnie powiedział: "Idź i powiedz ludowi memu, jak wiele i jak wielkie cuda Pana Boga widziałeś".

ROZDZIAŁ III.

We wszytkich potomkach Adamowych, ale nawięcéy w poganiech złość obfituie.

(1) W trzydziestym roku po zniszczeniu naszego miasta, ja Salatiel, którego także nazywają Ezdraszem, byłem w Babilonie. Byłem zaniepokojony leżąc na moim łóżku i moje myśli przepełniały moje serce.

(2) ponieważ widziałem zniszczenie Syjonu, oraz bogactwo tych, którzy mieszkali w Babilonie.

(3) Mój duch był bardzo zaniepokojony i począłem mówić do niepokojące mnie słowa do Najwyższego, i powiedziałem,

(4) "O suwerenny Panie, czyś nie powiedział od początku, gdyś formował ziemię - i to sam bez niczyjej pomocy - rozkazałeś prochowi

(5) i on dał ci Adama, martwe ciało? Był on dziełem rąk twoich i ty tchnąłeś w niego dech życia i stał się żywym przed tobą.

(6) i wprowadziłeś go do ogrodu, którego zasadziła prawica twoja, zanim pojawiła się ziemia.

(7) I dałeś mu mu jedno przykazanie twoje, ale on je przekroczył i natychmiast wyznaczyłeś śmierć jemu oraz jego potomkom. Z niego rozwinęły się narody i plemiona, ludzie i grupy niezliczone.

(8) I każdy naród chodził z własnej woli i czynił niegodne rzeczy przed Tobą, gardzili Tobą ale Ty im nie przeszkadzałeś.

(9) Ale potem, we właściwym czasie przywiodłeś potop na mieszkańców świata i ich zgładziłeś.

(10) I ten sam los spotkał każdego z nich, jak śmierć na Adama, tak potop na nich.

(11) Aleś zostawiłeś jednego z nich, Noego z jego domownikami, a z niego wyszli wszyscy sprawiedliwi.

(12) Wtedy ci poczęli się rozmnażać, którzy mieszkali na ziemi, namnożyli dzieci i ludów, wiele narodów i zaczęli być bardziej bezbożni niż ich przodkowie.

(13) I kiedy popełniali nieprawość przed tobą, obrałeś sobie z nich jednego męża któremu imię było Abraham.

(14) I umiłowałeś go i tylko jemu oznajmiłeś czasy końca, tajemniczo w nocy

(15) I ustanowiłeś z nim przymierze wieczne, i obiecałeś mu, żeś nigdy nie opuścisz jego potomków i dałeś mu Izaaka, a Izaakowi dałeś Jakuba Ezawa.

(16) I odłączyłeś Jakuba dla siebie ale Ezawa nie odrzuciłeś. I stał się Jakub wielką rzeszą.

(17) I kiedy wywodziłeś potomstwo jego z Egiptu, przywiodłeś ich na górę Synaj.

(18) Wygiąłeś niebiosa i wstrząsnąłeś ziemią, ruszyłeś świat, poruszyłeś głębię i zatrwożyłeś świat,

(19) I przeszła chwała twoja przez cztery bramy ognia, trzęsienie ziemi i wiatru i lodu, aby dać Prawo nasieniu Jakuba, i twe Przykazania potomkom Izraela.

(20) I nie odjąłeś od nich serca złego, aby twe Prawo mogło uczynić z nich pożytek.

(21) Dlatego pierwszy Adam, obciążony złym sercem zgrzeszył i został pokonany, jak wszyscy którzy się z niego zrodzili.

(22) Wtedy choroba okazała się stałą: zakon był w sercach ludzkich razem ze złym korzeniem, ale to co dobre odeszło, a złe pozostaje.

(23) Czasy przeminęły, skończyły się lata, i wzbudziłeś sobie sługę o iminieniu Dawid,

(24) I poleciłeś mu, aby budował miasto dla imienia twego, aby tobie w nim ofiarowano kadzidła i ofiary z tego, co twoje.

(25) To działo się to przez wiele lat, ale mieszkńcy w mieście grzeszyli,

(26) czyniąc we wszystkim jak czynił Adam i całe potomstwo jego tak robiło, bo oni także używali złego serca.

(27) I poddałeś miasto w ręce swych nieprzyjaciół.

(28) I wtedy rozważyłem w swym sercu, czyż ci którzy mieszkają w Babilonie lepiej czynią? Czy dlatego zaczęli panować nad Syjonem?

(29) Stało się gdy przyszedłem, i widziałem bezbożne dzieła bez liku, i moja dusza widziała wielu grzeszników podczas tych trzydziestu lat. I moje serce mnie zawiodło.

(30) ponieważ widziałem, jak znosisz tych, którzy grzeszą, jak oszczędzasz czyniącym zło: a zatraciłeś lud twój zachowując nieprzyjaciół twoich.

(31) I nie pokazałeś nikomu, jak można zrozumieć drogę twoją, Czy czyny Babilonu są lepsze niż Syjonu?

(32) Albo czy który inny naród poznał Ciebie oprócz Izraela? Które pokolenia uwierzyły przymierzu twoim jak owe pokolenia Jakuba?

(33) Nadal ich nagroda się nie pojawiła i ich praca nie przyniosła owocu. Ponieważ widziałem podróżując obfitujące, ale nie pamiętające twoich przykazań.

(34) Teraz zważ na wadze nieprawości nasze i tych, którzy mieszkują świat; niech się ujawni w którą stronę szala się pochyli.

(35) Kiedyż mieszkańcy ziemi nie grzeszyli przed twoim obliczem. Albo który naród tak strzegł przykazań twich?

(36) Może znajdziesz rzeczywiście pojedynczych ludzi, którzy zachowywali przykazania Twoje: ale narodów takich nie znajdziesz.

ROZDZIAŁ IV.

Zbiia śmiałość badacza dwornego, przywodząc rozmaite podobieństwa.

(1) Wtedy anioł, który był do mnie posłany, któremu imię było Uriel, odpowiedział

(2) i rzekł mi: "Twe zrozumienie kompletnie zawiodło odnośnie tego świata, a ty myślisz, że jesteś w stanie pojąć drogę Najwyższego?

(3) Odpowiedziałem: "Tak Panie mój." Odpowiedział mi: Zostałem posłany aby ci ukazać trzy drogi, ukazać przed tobą trzy problemy:

(4) Jeżeli jeden z nich rozwiążesz, ja także pokażę ci drogę, którą pragniesz widzieć, i wyjaśnię tobie, dlaczego serce jest złe."

(5) Odrzekłem: "Mów Panie mój." A on rzekł do mnie: "Idź, zważ mi wagę ognia, albo zmierz mi siłę wiatru, albo przywołaj dzień który przeminął."

(6) I odpowiedziałem: "Któż z urodzonych może to uczynić, że pytasz mnie o takie rzeczy?"

(7) A on rzekł do mnie: "Gdybym cię pytał mówiąc: ile jest mieszkań w sercu morza, albo ile strumieni jest w źródle głębi, albo ile strumieni jest ponad firmamentem, lub które są wyjściem z Hadesu a które są wejściem do Raju?"

(8) Rzekłbyś mnie być może: "Nie zstępowałem do głębiny, także nie do Hadesu i także do Nieba nie wstępowałem.

(9) A teraz pytałem cię jedynie o ogniu, o wietrze i o dniu, przez któreś przeszedł a bez których istnieć nie możesz, a nie odpowiedziałeś mi o nich."

(10) I rzekł mi: "Ty nie jesteś w stanie zrozumieć rzeczy, wśród których się urodziłeś;

(11) Jakże więc możesz pojąć naczynie drogę Najwyższego? I jak może ktoś już zmęczony korupcją świata zrozumieć brak korupcji? "

(12) Odrzekłem mu: "Byłoby lepiej dla nas tutaj nie być, niż przybyć tutaj i żyć w bezbożności i cierpieć, nie rozumiejąc przyczyn."

(13) I odpowiedział mi mówiąc: "Dotarłem do lasu drzew polnych, a one uczyniły plan,

(14) I rzekłu: Zbierzmy się i wyruszmy na wojnę przeciwko morzu, aby przed nami ustąpiło, a tedy uczyńmy dla siebie więcej lasów.

(15) W podobny sposób fale morskie także uczyniły plan i rzekły: 'Idźmy i poddajmy sobie lasy polne, aby nam ustąpiły tak, ze uzyskamy więcej mioejsca dla siebie.'

(16) Ale plan lasu był daremny, ponieważ przyszedł ogień, i go pochłonął.

(17) Podobnie było z planem fal morskich: bo piasek stał solidnie i je powstrzymał.

(18) A gdybyś ty był ich sędzią, kogo byś usprawiedliwił a kogo potępił?

(19) I odpowiedziałem i rzekłem: "Każdy z nich miał niemądry plan, ponieważ ziemia jest przeznaczona na las a morze jest przeznaczone dla noszenia fal."

(20) I odpowiedział mi i rzekł: "Dobrze to rozsądziłeś, ale dlaczego nie osądziłeś tak samo w twym przypadku?

(21) Bo jak ziemia lasom jest przeznaczona, a morze swoim falom, tak ci, którzy mieszkają na ziemi mogą zrozumieć tylko rzeczy na ziemi: a Ten którzy jest ponad niebiosami może rozumieć wszystko, co jest powyżej niebios."

(22) I odpowiedziałem i rzekłem: "Błagam cię mój panie, dlaczego zostałem obdarzony mocą zrozumienia?

(23) Przecież nie chciałem się dowiadywać o rzeczach wyższych, ale o tych których codziennie doświadczamy: dlaczego Izrael został poddany narodom na pohańbienie, lud któryś umiłował, dany jest pokoleniom bezbożnym: a zakon ojców naszych nas nie obowiązuje, i spisane przymierze już nie istnieje.

(24) I zeszliśmy z świata jako szarańcza, a życie nasze jak mgła, i nie jesteśmy warci otrzymania miłosierdzia.

(25) Ale cóż On uczyni dla imienia swego, którym jesteśmy nazwani? Chodzi mnie o te rzeczy, o które pytałem"

(26) Odpowiedział mi mówiąc: "Jeżeli żyjesz, wtedy zobaczysz, jeżeli będziesz żył długo, będziesz się dziwił, ponieważ wiek spieszy się ku końcowi.

(27)Ponieważ nie będzie w stanie przynieść rzeczy obiecanych sprawiedliwym w ich wyznaczonym czasie, bo ten wiek jest pełen smutku i słabości.

(28) Bo zło, o które mnie pytasz zostało zasiane, ale żniwo jeszcze nie nadeszło.

(29) Jeżeli to, co zasiane nie zostanie zżęte, i jeżeli miejsce gdzie zło zostało posiane nie przeminie, pole na którym dobro zostało zasiane nie nadejdzie.

(30) Bo ziarno złego nasienia wsadzono w serce Adama od początku, i jak wiele zła poczęło aż dotąd, i będzie się rodzić aż przyjdzie młocka.

(31) Rozważ to sobie ile owocu nieprawości ziarno posiane zła narodziło:

(32) Kiedy niezliczone główki ziarna są siane, jaką wielką powierzchnią klepiska one zajmą"

(33) Odpowiedziałem mu i rzekłem: "Jak długo i kiedy te rzeczy się będą trwać? Dlaczego naszych lat jest niewiele i są złe?"

(34) Odpowiedział mi mówiąc: "Nie możesz tego bardziej przyspieszyć niż Najwyższy. Ty spieszysz się dla siebie, a Najwyższy spieszy się za wielu.

(35) Czyż dusze sprawiedliwych w ich przybytkach nie pytały o te rzeczy, mówiąc:" Jak długo mamy tutaj pozostawać? Kiedy kiedy przyjdzie żniwo naszej nagrody?

(36) I Jeremiel archanioł odpowiedział im mówiąc: "Gdy się wypełni liczba takich jakich jak wy, bo odważył na wadze wiek.

(37) i miarą rozmierzył czasy, liczbą policzył czasy, a nie poruszy, ani wzbudził ich, aż się wypełni miara."

(38) I odpowiedziałem, i rzekłem: "O panujący Panie, ale i my wszyscy jesteśmy pełni bezbożności.

(39) i być może z naszego powodu opóźnia się omłot dla sprawiedliwych, z powodu grzechów mieszkańców ziemi.

(40) I odpowiedział mi i rzekł: "Idź, a zapytaj kobiety brzemiennej, Jeśli wypełni dziewięć miesięcy swoich, czy jej łono będzie mogło zatrzymać płód w sobie dłużej?"

(41) Odrzekłem: "Nie panie, nie może." I rzekł do mnie: "W Hadesie przybytki dusz są podobne do łona.

(42) Bo jak kobieta w bólach spieszy się aby uciec od kłopotu rodzenia, także te miejsca spieszą się, aby oddały to co im zlecono.

(43) Od początku pokażą tobie to co pragniesz widzieć."

(44) I odpowiedziałem i rzekłem: "Jeżeli znalazłem łaskę w twych oczach, i jeżeli jest to mozliwe i a jeśli jestem godnym,

(45) pokaż mi także, czy nadejdzie więcej czasu niż minęło, czy też więcej czasu już przeminęło.

(46) Bo wiem co przeminęło, ale nie wiem co ma jeszcze nadejść."

(47) I rzekł do mnie: "Stań po mojej prawej stronie, a ukażę ci interpretację tego podobieństwa."

(48) I stanąłem i ujrzałem, oto piec płonący przeszedł przede mną, i kiedy minął płomień, kiedy spojrzałem a oto dym pozostał.

(49) Potem przeszedł przede mną obłok pełen wody i spuścił ciężki i gwałtowny deszcz. A gdy deszcz przeminął, zostały w chmurze krople.

(50) I rzekł do mnie: "Pomyśl sobie, że Jak deszcz jest obfitszy niż krople, a ogień jest większy niż dym: tak jest większa miara która przeminęła. A zostały krople i dym."

(51) I modliłem się i rzekłem: "Czy myślisz, że będę żył aż do tych dni? Lub kto będzie przy życiu w tych dniach?"

(52) Odpowiedział mi i rzekł: "Odnośnie znaków, o które pytałeś, mogę ci w części powiedzieć, ale nie zostałem posłany, aby ci powiedzieć o twoim życiu, ponieważ tego nie wiem."

ROZDZIAŁ V.

(1) Odnośnie znaków: oto nadchodzą dni, w których mieszkańcy ziemi będą w szponach wielkiego terroru, a droga prawdy będzie ukryta a kraina będzie niepłodna w wierze.

(2) Rozmnoży się bezprawie bardziej, niż to kiedykolwiek widziałeś, czy słyszałeś.

(3) A kraina którą teraz widzisz że króluje, będzie zniszczona i nieprzejezdna, a ludzie będą ją widzieć upuszczoną.

(4) A jeśli Najwyższy da ci żyć, ujżysz że zostanie ona wrzucona w nieporządek po trzecim okresie, a słońce nagle rozjaśni się w nocy, a księżyc w ciągu dnia.

(5) A krew będzie kapać z drzewa i kamień wyda głos swój; narody będą zaniepokojone a gwiazdy zaczną spadać..

(6) I będzie rządził ten, którego mieszkańcy ziemi się nie spodziewają się a ptaki będą odlatywać razem;

(7) I morze Sodomy będzie wyrzucać ryby; i wyda ktoś w nocy głos nieznany, a wszyscy usłyszą głos jego.

(8) I nastanie chaos w wielu miejscach i ogień często będzie się palił a dzikie bestie, bestie dzikie będą się przenosić a niewiasty w ciąży będą rodzić potwory:

(9) Wody słone będą znajdowane w wodach słodkich, i przyjaciele będą się nawzajem zwyciężać, wtedy powody się ukryją a mądrość wycofa się do zamknięcia swego,

(10) Y wielu będzie jej szukać, ale jej nie znajdą, ale niesprawiedliwość i brak umiarkowania powiększy się na ziemi.

(11) I jedna kraina zapyta sąsiednią: 'Czy prawość, czy ktokolwiek kto dobrze czyni przeszedł przez ciebie?' Odpowiedzią będzie: 'Nie'.

(12) I w tym czasie ludzie będą się spodziewać, a nie otrzymają: będą pracować, ale nie będzie się im powodziło.

(13) Te znaki pozwolono mnie tobie oznajmić: a jeśli się powtórnie modlić i płakać będziesz tak teraz czynisz, a będziesz się pościć przez siedem dni, usłyszysz większe rzeczy niż te.

(14) I obudziłem się a ciało me bardzo drżało, i dusza moja była tak zaniepokojona, że zemdlałem.

(15) A anioł, który przybył do mnie i rozmawiał ze mną trzymał mnie, wzmocnił i postawił mnie na nogi.

(16) I drugiej nocy przyszedł do mnie Salathiel hetman ludu, i powiedział: "Gdzie byłeś? Dlaczego twa twarz jest smutna?

(17) Czy nie wiesz, że tobie powierzony jest Izrael, w krainie ich wygnania?

(18) Zatem wstań i zjedz nieco chleba, abyś nas nie opuścił, jak pasterz który upuszcza trzodę swą w mocy okrutnych wilków."

(19) Wtedy rzekłem mu: "Odejdź ode mnie, a nie przychodź do mnie blisko przez siedem dni. Ale potem możesz przyjść do mnie" I posłuchał co powiedziałem i pozostawił mnie.

(20) Pościłem więc, płakałem i smuciłem się tak, jak Uriel anioł mnie polecił.

(21) A po siedmiu dniach znowu myśli serca mego były bardzo przykre.

(22) I wtedy dusza moja odzyskała ducha rozumienia i począłem ponownie mówić słowa przed Najwyższym,

(23) I rzekłem: "O suwerenny Panie, ze wszystkich lasów ziemi, i ze wszystkich drzew Ty wybrałeś jedną winnicę,

(24) i ze wszystkich ziem świata obrałeś sobie jeden region, a ze wszystkich kwiatów świata obrałeś dla siebie jedną lilię,

(25) i ze wszystkich głębin morskich napełniłeś sobie jeden strumień i ze wszystkich miast, które wybudowano poświęciłeś dla siebie Syjon,

(26) A ze wszystkich ptaków stworzonych przez ciebie nazwałeś jednego gołębia, a ze wszystkich trzód które uczyniłeś upatrzyłeś sobie jedną owieczkę.

(27) A z całego mnóstwa ludzi obrałeś sobie jeden lud i temu ludowi, który pokochałeś darowałeś Prawo które wszyscy zaaprobowali.

(28) Ale teraz Panie, dlaczego dałeś tego jednego dla wielu i poniżyłeś ten korzeń przed innymi i rozproszyłeś jedynaka swego między wielu?

(29) I podeptali go ci którzy się sprzeciwiali obietnicom twoim, wyrżnęli tych, którzy wierzyli twoim przymierzom.

(30) Jeżeli rzeczywiście nienawidzisz lud twój, twymi rękoma powinien być ukarany."

(31) Kiedy wymówiłem te słowa, anioł który przedtem przyszedł do mnie w poprzednią noc, został do mnie.

(32) i powiedział mi: "Posłuchaj mnie, a pouczę cię, uważnie słuchaj a powiem ci więcej."

(33) I rzekłem: "Mów do mnie Panie." I powiedział do mnie: "Jesteś bardzo zaniepokojony Izraelem? Czyś ty go bardziej umiłował niż Ten który go stworzył?"

(34) I rzekłem do niego: "Nie panie, ale z żalu mówiłem, bo w każdą godzinę cierpię agonie serca, podczas, gdy staram pojąć ścieżkę Najwyższego, aby zrozumieć część sądu Jego."

(35) Y rzekł do mnie: "Nie możesz." I rzekłem: "Dlaczego Panie? Po co się narodziłem? Albo dlaczego łono matki nie stało się dla mnie grobem, abym nie mógł widział utrapienia Jakuba i zmęczenia ludzi Izraela?"

(36) I rzekł do mnie: " Policz dla mnie tych, których jeszcze nie było, a zbierz mi krople rozprzestrzenione, i uczyń mi zwiędłe kwiaty kwitnące ponownie,

(37) otwórz mi zamknięte komory, i uwolnij wiatry w nich zamknięte, albo pokaż mi obraz głosu: a wtedy ukażę ci przyczynę utrapienia, które chcesz zrozumieć."

(38) I rzekłem: "O wszechmocny Panie, któż może te rzeczy wiedzieć, za wyjątkiem tych, którzy z ludźmi nie mieszkają?

(39) Odnośnie mnie, nie mam mądrości, i jak o tym będę mógł mówić, o co mnie zapytałeś?"

(40) I powiedział do mnie: "Ponieważ nie możesz uczynić jednej rzeczy z tych, które były tobie wspomniane, tak nie możesz odkryć sądu mojego, ani celu miłości, którą obiecałem memu ludowi."

(41) I rzekłem: "Ale oto mój Panie, ty jesteś bliski tym którzy na końcu będą: a co uczynią ci. którzy byli przed nami, albo ci, którzy przyszli po nas?"

(42) I rzekł do mnie: "Do okręgu przyrównam mój sąd, ponieważ ci ostatni nie są powolni, ani pierwsi nie są szybcy".

(43) Wtedy odpowiedziałem i rzekłem: "Czy nie mógłbyć stworzyć w tym samym czasie tych którzy byli, którzy są oraz będą, abyś mógł ujawnić swój sąd szybciej"

(44) I odpowiedział mnie, rzekł: "Stworzenie nie może wyprzedzić Stworzyciela , także świat może posiadać w jednym czasie tylko tych którzy na nim już zostali stworzeni."

(45) I rzekłem: "Czyż sam nie powiedziałeś słudze swemu, że ożywisz w tym samym czasie całe stworzenie, które stworzyłeś? Skoro wszelkie istoty będą żyły w tym samym czasie i stworzenie ich utrzyma, to może nawet teraz ich wszystkich utrzymać w tym samym czasie."

(46) I powiedziałł do mnie: "Zapytaj łona kobiecego; jeżeli rodzisz dziesięcioro dzieci, dlaczego jedno po drugim? Proś je, aby dziesięciu dało ci w tym samym czasie!"

(47) I rzekłem: "Oczywiście, że nie będzie mogła, ale każde dziecko w swoim czasie"

(48) I rzekł do mnie: " Tak więc dałem łono ziemi tym, którzy są od czasu do czasu na niej są posiani.

(49) ponieważ jak niemowlę nie rodzi, oraz kobieta w podeszłym wieku nie rodzi już więcej, w ten sposób także zorganizowałem świat który stworzyłem."

(50) I spytałem mówiąc: "Skoro już dałem mnie okazję, pozwól mnie przed tobą mówić. Czy nasza matka nasza o której mi powiedziałeś, jest jeszcze młoda? Czy też bliska jest do starości?"

(51) I odpowiedział mnie, i rzekł: 'Pytaj się tej która rodzi: a powie tobie.'

(52) Zapytaj ją: 'Czemu ci, które porodziłaś teraz, nie są podobni tym, których urodziłaś wcześniej, ale są mniejszego wzrostu?'

(53) A ona sama ci odpowie: ci są urodzeni w mocy młodości i są inni od tych urodzonych w wieku starszym, ponieważ łono ustaje.'

(54) Dlatego powinieneś to rozważyć, że ty i tobie współcześni jesteście mniejszego wzrostu, a niż ci, którzy byli przed wami.

(55) a ci, którzy po was przyjdą będą jeszcze mniejsi niż ty, jako urodzeni ze stworzenia, które już się starzeje i podaje swą siłę na młodzież."

(56) I powiedziałem: "O Panie, błagam cię, jeżeli znalazłem łaskę w twych oczach, pokaż swemu słudze przez kogo dokonujesz wizyt swego stworzenia?"

ROZDZIAŁ VI.

(1) I rzekł do mnie: "Na początku okręgu ziemi, zanim portale świata znalazły swoje miejsce, zanim poczęły wiać wiatry zgrupowane,

(2) zanim zagrzmiał głos pioruna, zanim zabłysły jasnością błyskawice, zanim fundamenty raju zostały położone

(3) zanim piękne kwiaty były widziane, zanim moce ruchu zostały ustanowione, przed niezliczonymi zastępami aniołów zgromadzonych razem,

(4) zanim wysokości powietrza podniosły się, zanim miary firmamentu zostały nazwane, zanim podnóżek Syjonu został ustanowiony

(5) zanim obecne lata zostały policzone, zanim wyobraźnie tych, którzy grzeszą byli odseparowani i zanim ci, którzy zgromadzili skarby wiary zostali zapieczętowani,

(6) wtedy planowałem te rzeczy i zostały uczynione prze ze mnie a nie przez kogoś innego, dokładnie jak nadejdzie koniec przeze mnie a nie przez kogoś innego.

(7) I odpowiedziałem i rzekłem: "Kiedy nastąpi podział czasów? Albo, kiedy nastąpi koniec pierwszego wieku i kiedy nastąpi następny wiek?"

(8) I rzekł do mnie: "Od Abrahama aż do Izaaka, gdyż są zrodzeni od niego Jakub i Ezaw, ponieważ ręka Jakuba trzymała na początku piętę Ezawa.

(9) bo Ezaw jest końcem wieku tego, a Jakub początkiem przyszłego wieku.

(10) Ponieważ początkiem człowieka jest ręka, a końcem człowieka jest jego pięta. Pomiędzy piętą a dłonią nie szukaj więcej, Ezdraszu."

(11) I odpowiedziałem i rzekłem: "O suwerenny Panie, jeżeli nalazłem łaskę przed twymi oczyma,

(12) pokaż swemu słudze koniec znaków twoich, których część pokazałeś mi poprzedniej nocy.

(13) I odpowiedział, i rzekł do mnie: "Podnieś się na nogi i usłyszysz pełny, brzmiący głos,

(14) i jeżeli miejsce, na którym stoisz będzie wielce wstrząśnięte

(15) podczas mówiącego głosu, nie bój się, ponieważ słowo odnośnie końca oraz fundamentu ziemi bedzie zrozumiane

(16) ponieważ mowa dotyczy ich. Będą drżeć i będą wstrząśnięci, bo wiedzą, że ich koniec musi się zmienić "

(17) Kiedy to usłyszałem, powstałem na swoje nogi i słuchałem, a oto głos mówił i brzmiał jak dźwięk wielu wód.

(18) I rzekł: "Oto dni nadchodzą, i stanie gdy się zbliżę do odwiedzenia mieszkańców ziemi.

(19) A gdy będę wymagał od czyniących nieprawość kary za ich nieprawość, kiedy się dopełni poniżenie Syjonu,

(20) i kiedy pieczęć zostanie umieszczona na wieku, który ma właśnie przemijać, wtedy pokażę te owe znaki: księgi będą otworzone przed firmamentem, i wszyscy będą je widzieć:

(21) Niemowlęta jednoroczne mówić będą swymi głosami, a kobiety z dziećmi urodzą przedwczesne dzieci w trzecim i czwartym miesiącu a ci będą żyli i będą tańczyli.

(22) Zasiane miejsca nagle ukażą się nie zasiane, a nagromadzone magazyny staną się nagle puste;

(23) i trąba głośno zatrąbi i gdy wszyscy ją słyszą, oni będą nagle przerażeni.

(24) W tym czasie przyjaciele będą prowadzić wojnę przeciwko przyjaciołom jak przeciwko wrogom a ziemia i ją zamieszkujący będą przerażeni, a źródła fontann staną, i nie popłyną przez trzy godziny:

(25) "I będzie tak, że każdy który pozostanie po tym wszystkim co tobie przepowiedziałem, ten będzie zachowany i będzie oglądał zbawienie moje koniec mojego świata.

(26) I oni zobaczą ludzi którzy będą wzięci do góry, którzy nie skosztowali śmierci od narodzenia swego, i odmieni się serce mieszkańców ziemi i będzie przemienione w innego ducha.

(27) Bo zło będzie usunięte, a oszustwo będzie wygaszone.

(28) A wierność będzie owocowała, korupcja będzie zwyciężona, a prawda, która przez tak wiele dni nie owocowała będzie ujawniona."

(29) I kiedy on mówił do mnie, a oto pomalutku miejsce, w którym stałem zaczęło się kołysać tam i z powrotem

(30) I rzekł do mnie: "Przyszedłem aby ci pokazać te rzeczy tej nocy.

(31) i jeżeli znowu będziesz się modlić, i znowu pościć przez siedem dni, jeszcze większe rzeczy ci oznajmię niż te które usłyszałeś.

(32) ponieważ twój głos był słyszany przez Najwyższego; i Wszechmocny widział twą sprawiedliwość i widział czystość którą utrzymywałeś od młodości twojej.

(33) I dlatego posłał mnie, abym ci to wszytko ukazał powiedział: 'Ufaj, i nie lękaj się!'

(34) Nie bądź szybki do próżnych myśli o dawnych czasach, ale bądź szybki odnośnie ostatnich czasów."

(35) I po tym płakałem znowu, i pościłem się także przez siedem dni jak poprzednio, abym skończył trzy tygodnie, taj jak mi powiedziano.

(36) I w ósmą noc serce moje znowu się trwożyło we mnie, począłem mówić w obecności Najwyższego.

(37) Bo mój duch był wielce podniecony, a dusza moja była udręczona,

(38) I powiedziałem: "O Panie, rzekłeś na początku stworzenia dnia pierwszego mówiąc: 'Niech się stanie niebo i ziemia' a słowo twoje dokonało tej pracy.

(39) I wtedy Duch krążył, a ciemności i milczenie otaczały wszystko: dźwięku głosu człowieczego jeszcze nie było.

(40) Wtedy poleciłeś, aby promień światła się ukazał z twego skarbca, aby się ukazało dzieło twoje.

(41) " A dnia drugiego stworzyłeś ducha firmamentu, i rozkazałeś mu, aby rozdzielił, i podzielił wody, tak aby jedna część przeniosła się na górę, a druga część pozostawała na dole.

(42) A trzeciego dnia rozkazałeś się zebrać wodzie na siódmej część ziemi: sześć części osuszyłeś i zachowałeś, aby części z nich były zasiane i będące na służbie przed Tobą.

(43) Bo wyszło słowo twoje, a dzieło twoje się dokonało.

(44) I natychmiast owoce się pojawiły w nieskończonej ilości, różnego wyglądu i smaku; i kwiaty niepowtarzalnego koloru; I zapachy niewymiennego zapachu: a to się stało dnia trzeciego.

(45) A czwartego dnia rozkazałeś, aby się stała jasność słońca, światłość księżyca, oraz zaistniał porządek gwiazd:

(46) I rozkazałeś im aby służyły człowiekowi, który miał być stworzony.

(47) A dnia piątego rozkazałeś siódmej części, gdzie była woda zgromadzona, aby pojawiły się żywe stworzenia, ptaki i ryby: i tak się stało.

(48) Woda niema i bezdusza, wydawała żyjące stworzenia: jak jej polecono, aby o tym narody podziwiały cudowne twe dzieła.

(49) Wtedy zachowałeś dwie istoty żywe, z których jedną nazwałeś Behemot a drugą nazwałeś Lewiatanem,

(50) I oddzieliłeś jedną od drugiej. Bo siódma część, gdzie się były wody zebrały, nie mogła ich pomieścić.

(51) I dałeś dla Behemota jedną część, która była osuszona dnia trzeciego, aby na niej mieszkał, gdzie jest tysiąc gór.

(52) A Lewiatanowi dałeś siódmą część mokrą, i zachowałeś ją aby była na pokarm komu chcesz, i kiedy chcesz.

(53) A dnia szóstego rozkazałeś ziemi aby przed tobą wydała bydło, i zwierzęta, i stworzenia pełzające:

(54) A po tym umieściłeś Adama, jako przełożonego nad wszystkimi dziełami, których dokonałeś: i z niego wychodzimy my wszyscy, i lud który sobie wybrałeś.

(55) A to wszytko rzekłem przed tobą Panie, ponieważ powiedziałeś, że to dla nas świat stworzyłeś:

(56) A inne narody, które wyszły z Adama, powiedziałeś że są niczym, że są jak wypluta ślina, a ich ilość porównałeś z kroplą z wiadra.

(57) A teraz Panie oto narody, które za nic uznawane, dominują nad nami, i nas pożerają:

(58) Ale dlaczego my, lud twój, któryś nazwał pierworodnym, jednorodnym, gorliwym twoim, najbardziej drogim, został wydany w ich ręce?

(59) Jeżeli świat jest rzeczywiscie dla nas stworzony, dlaczego nie posiadamy naszego świata jako dziedzictwo. Jakże długo to tak będzie?

ROZDZIAŁ VII.

(1) Kiedy skończyłem mówić te słowa, anioł który został wysłany do mnie w poprzednich nocach został przysłany ponownie,

(2) i rzekł do mnie: "Powstań Esdraszu, i słuchaj słów, które mam tobie do powiedzenia."

(3 ) I rzekłem: "Mów mój Panie." I powiedział do mnie: "W szerokim obszarze rozciąga się morze tak szerokie i rozległe.

(4) Ale posiada wejście umieszczone w wąskim miejscu, i dlatego wygląda jak rzeka.

(5) Jeżeli ktoś, kto będzie chciał dotrzeć do morza, chcąc dotrzeć do morza, oglądać je lub na nim żeglować, jak może dotrzeć do szerokiej części jeżeli nie przejdzie przez część wąską?

(6) Inny przykład: na równinie jest zbudowane miasto, pełne dobrych rzeczy,

(7) ale wejście do niego jest wąskie i ustawione na urwistym miejscu w taki sposób, że po prawej stronie jest ogień, a głębina jest po lewej stronie

(8) i jest tylko jedna ścieżka pomiędzy nimi, to jest pomiędzy ogniem a wodą, tak że na ścieżce może się zmieścić tylko jeden człowiek.

(9) Jeśli to miasto będzie dano człowiekowi jako dziedzictwo, jak dziedziczący otrzyma swoje dziedzictwo pod warunkiem, że przejdzie przez niebezpieczeństwo stojące przed nim."

(10) I rzekłem: "Tak Panie." I rzekł do mnie: "Tak wygląda pozucja Izraela.

(11) Bo uczyniłem świat ze względu na nich, stworzyłem: a gdy Adam przestąpił pogwałcił moje prawa, co się wydarzyło, zostało osądzone.

(12) Wejścia do tego świata są uczynione ciasne i bolesne, pracowite, jest ich kilka pełnych niebezpieczeństw i pełnych wielkich wyrzeczeń.

(13) Bo wejścia większego świata są szerokie i bezpieczne i naprawdę dają owoc nieśmiertelności.

(14) Jeżeli żyjący przechodzą przez trudności i próżne doświadczenia, oni nigdy nie otrzymają tych rzeczy, które są przygotowane dla nich.

(15) Więc dlaczego jesteś zaniepokojony widząc, że musisz zginąć? Dlaczego jesteś poruszony widząc, że jest śmiertelnym?

(16) I dlaczego nie rozważasz w swym umyśle tego, co ma nadejść, ale raczej to, co teraz się dzieje?

(17) Odpowiedziałem i rzekłem: "Suwerenny Panie, oto postanowiłeś w swym Zakonie, że sprawiedliwi odziedziczą te rzeczy a bezbożni zginą.

(18) A sprawiedliwi będą znosić trudne warunki, mając nadzieję na łatwiejsze, ale czyniący zło cierpieli trudne warunki i dobrych i łatwych nie widzieli.

(19) i rzekł do mnie: "Nie jesteś lepszym sędzią niż Bóg, ani mądrzejszym ponad Najwyższego!

(20) Niech wielu zginie dzisiaj żyjących, aniżeli Prawo Boże dane nim będzie pogardzone.

(21) Ponieważ Bóg ściśle rozkazał tym którzy przyszli na świat, kiedy oni się pojawilili, co muszą czynić aby żyć, i czemu powinni być posłuszni aby uniknąć kary.

(22) Niestety nie byli oni posłuszni i mówili przeciwko Niemu; Ale ći nie dali się namówić, i wymyślili dla siebie rzeczy próżne.

(23) i zaproponowali dla siebie złe oszustwa, i nawet zadeklarowali, że Najwyższego go nie ma, i zignorowali Jego drogi.

(24) I Prawem Jego wzgardzili, i odrzucili Jego przymierza; byli niewierni Jego zakonowi i nie czynili Jego dzieł.

(25) Tak więc Ezdraszu rzeczy próżne dla próżnych, a pełne rzeczy dla pełnych.

(26) Oto czas nadejdzie, kiedy znaki, które ci przepowiedziałem się wydarzą i miasto, które teraz nie jest widoczne ukaże się i ziemia która teraz jest ukryta będzie ujawniona.

(27) I każdy, kto jest uwolniony od zła jak tobie przepowiedziałem, ten będzie oglądał moje cuda.

(28) Ponieważ syn mój Mesjasz będzie ujawniony z tymi którzy są z nim, i ci, którzy pozostaną będą się weselić przez czterysta lat.

(29) I po tych latach, umrze syn mój CHRYSTUS (Mesjasz), oraz wszyscy ludzie którzy odddech mają:

(30) I obróci się świat powróci w pierwotną ciszę na siedem dni, jak było na początku; tak iż żaden nie zostanie pozostawiony.

(31) A po siedmiu dniach świat, który jeszcze nie jest przebudzony, będzie obudzony i to, co skażone zginie.

(32) I ziemia zwróci tych, którzy w niej śpią, i proch którzy w nim milcząc mieszkają, a komory zwrócą dusze które im są powierzone

(33) I Najwyższy pojawi się na tronie sędziowskim, współczucie przeminie, a cierpliwość się skończy.

(34) A tylko sąd pozostanie, prawda stać będzie, i wierność będzie rosła mocna.

(35) I odpłata nastąpi, a nagroda będzie ukazana, dobre czyny się ukażą, a niesprawiedliwe czyny nie będą spały.

(36) I przepaść udręki się pojawi, a przeciwność do niej będzie miejscem odpoczynku, i piec Hadesu zostanie ukazany i odwrotność do niego w raju przyjemności.

(37) Wtedy Najwyższy powie narodom które powstały z martwych: 'Spójrzcie teraz i zrozumcie, kogoż zaprzeczaliście, którego przykazania mieliście w pogardzie.

(38) Spójrzcie na tę stronę oraz na tamtą; tutaj jest radość i odpoczynek, a tutaj jest ogień i kaźń.

(39) dzień nie mający słońca lub księżyca lub gwiazd,

(40) czy chmur czy pioruna czy wiatru czy wody czy powietrza, czy ciemności czy wieczoru czy poranka.

(41) czy lata czy wiosny czy ciepła czy zimy i mrozu czy zimna czy gradu czy deszczu czy rosy.

(42) czy północy czy nocy, czy poranka czy blasku czy jasności czy światła, ale tylko splendor chwały Najwyższego, przez którą wszyscy zobaczą co zostało im przeznaczone.

(43) Ponieważ będzie to trwało około tygodnia lat.

(44) Oto mój sąd i jego określony porządek; i tylko tobie pokazałem te rzeczy."

(45) I odpowiedziałem i rzekłem: " O Suwerenny Panie, i i rzekłem wtedy i powiem teraz: błogosławieni ci którzy żyją i trzymają się twych przykazań.

(46) Ale co z tymi, o których się modliłem? Ponieważ któż spomiędzy żyjących teraz nigdy nie zgrzeszył, albo kto jest pomiędzy ludźmi, kto nie złamał twego przymierza?

(47) I teraz widzę, że przyszły świat przyniesie radość dla niewielu, ale cierpienie dla wielu.

(48) Dlatego, że złe serce dorosło w nas, które nas odsunęło od Boga i przyniosło nam skażenie oraz drogi śmierci i pokazało nam ścieżki

zatracenia i usunęło nas z dala od życia - nie tylko niewielu ale prawie wszystkich którzy zostali stworzeni."

(49) On odpowiedział mnie i rzekł: "Posłuchaj mnie Ezdraszu, a cię pouczę, i cię skarcę ponownie.

(50) Z tego powodu Najwyższy uczynił nie jeden świat a dwa.

(51) Ponieważ jako powiedziałeś że sprawiedliwych nie ma wielu ale niewielu, podczas gdy bezbożnych jest mnóstwo, posłuchaj wyjaśnienia tych rzeczy.

(52) "Jeżeli posiadasz kilka drogich kamieni, dodałbyś do nich ołów i glinę?"

(53) Powiedziałem: "Panie, jak to możliwe?"

(54) I on powiedział do mnie: "Nie tylko to, ale zapytaj ziemi a ona ci powie; zwróć się do niej a ona ci to oznajmi.

(55) Powiedz jej, "Ty produkujesz złoto i srebro i miedź, a także żelazo i ołów i glinę;

(56) ale srebra jest więcej niż złota, miedzi więcej niż srebra, żelaza więcej niż miedzi, i ołowiu więcej niż żelaza i gliny więcej niż ołowiu.'

(57) Oceń teraz które rzeczy są bardziej cenne i pożądane, te których jest wiele czy te, które są rzadkie?"

(58) O suwerenny Panie, czego jest wiele jest mniej cenne a co jest bardziej rzadkie jest bardziej cenne."

(59) On odpowiedział mnie i rzekł: "Zważ sam w sobie co pomyślałeś, ponieważ ten co ma trudne do zdobycia cieszy się bardziej niż ten, który ma obfitość.

(60) tak więc taki będzie sąd, który obiecałem; ponieważ będę się radował z kilku, którzy będą zbawieni, ponieważ to są oni, którzy uczynili mą chwałę która zwycięża teraz i poprzez nich moje imię jest wywyższone.

(61) Nie będę się smucił z powodu rzeczy tych, którzy zginą; ponieważ oni są teraz jako mgła, i są podobni do płomienia i dymu - oni są przeznaczeni na ogień i gorące spalenie, i są wygaszeni."

(62) I odpowiedziałem i rzekłem: "O ziemio, cóżeś nam przyniosła, jeżeli umysł jest uczyniony z prochu jak inne stworzone rzeczy!

(63) Tak więc byłoby lepiej, gdyby kurz się nie narodził, tak że umysł nie byłby uczyniony z niego.

(64) Ale teraz umysł wzrasta w nas, i dlatego jesteśmy zadręczani ponieważ giniemy i wiemy o tym.

(65) Niech ludzka rasa lamentuje, ale pozwólmy bestiom polnym być radosnymi; niech wszyscy narodzeni lamentują, ale pozwólmy czteronożnym bestiom i trzodzie się cieszyć!

(66) Ponieważ jest im dużo lepiej niż nam; ponieważ nie wyglądają sądu a także nie wiedzą o żadnych udręczeniu czy zbawieniu obiecanym im po śmierci.

(67) Bo jaka jest z tego korzyść dla nas bo będziemy zachowani przy życiu ale okrutnie męczeni?

(68) Ponieważ wszyscy, którzy się narodzili są uwikłani w grzeszność i są pełni grzechów i obciążeni nieprawością.

(70) Odpowiedział mnie i rzekł: "Kiedy Najwyższy uczynił świat i Adama oraz wszystkich którzy wyszli z niego, on najpierw przygotował sąd oraz rzeczy związane z sądem.

(71) A teraz zrozum z własnych słów, które powiedziałeś, że umysł wzrasta z nami.

(72) Z tego powodu także ci, którzy mieszkają na ziemi będą dręczeni ponieważ oni mieli zrozumienie że popełniali nieprawość i chociaż oni otrzymali przykazania, nie zachowali ich, i chociaż otrzymali prawo, postępowali bez wiary w to, co otrzymali.

(73) Co więc będą mieli do powiedzenia w dniu sądu, lub jak odpowiedzą w ostatnich czasach?

(74) Jak wiele czasu upłynęło, że Najwyższy był cierpliwy z tymi, którzy zamieszkują świat, i nie z ich powodu ale w czasach które przeznaczył."

(75) I odpowiedziałem i rzekłem: "Jeżeli znalazłem łaskę w twoich oczach, o Panie pokaż także swemu słudze: czy po śmierci, aż każdy z nas odda swą duszę, będziemy trzymani w odpoczynku zanim czasy nie nadejdą i wznowisz stwarzanie, czy też będą męczone od razu?"

(76) Odpowiedział mnie i rzekł: "Pokażę tobie także, ale nie wiąż się z tymi, którzy wykazali się pogardą, ani też nie wliczaj siebie wśród tych, którzy są dręczeni.

(77) Ponieważ masz skarb uczynków złożony u Najwyższego; ale nie będzie ci pokazany aż do czasów końca.

(78) Teraz odnośnie śmierci nauka jest taka: Kiedy Najwyższy Pan wyda decydujący rozkaz, że człowiek umrze, kiedy duch opuszcza ciało, aby wrócić do tego, kto go najpierw dał, przede wszystkim uwielbia on chwałę Najwyższego.

(79) I jeżeli jeden z tych którzy ukazali pogardę i nie trzymali się drogi Najwyższego i pogardzali Jego prawem, oraz ci, którzy nienawidzili tych, którzy się boją Boga

(80) takie dusze nie wejdą do mieszkania ale będą natychmiast rozmyślać o dręce, zawsze żałując i się smucąc na siedem sposobów.

(81) Pierwsza droga, ponieważ pogardzili Prawem Najwyższego.

(82) Druga droga, ponieważ nie mogą uczynić się już poprawić aby żyć.

(83) Trzecia droga, będą widzieć nagrodę położoną przed tymi, którzy zaufali przymierzom Najwyższego.

(84) Czwarta droga, będą rozważać cierpienie przygotowane dla nich na dni końca.

(85) Piąta droga, oni zobaczą zamieszkanie innych, chronione przez aniołów w głębokim pokoju.

(86) Szósta droga, oni ujrzą jak niektórzy z nich pójdą na tortury.

(87) Siódma droga, która jest gorsza niż wszystkie wymienione, ponieważ oni się dosłownie zmarnują w zamieszaniu będąc pochłoniętymi przez wstyd, i będą marnieć ze strachu widząc chwałę Najwyższego przed którym oni grzeszyli podczas swego życia i będą przed nim sądzeni w czasie końca.

(88) Teraz jest porządek tych, którzy trzymali się drogi Najwyższego, kiedy zostali odseparowani od śmiertelnego ciała.

(89) Podczas czasu swego życia, oni pracowicie służyli Najwyższemu, i wytrzymywali niebezpieczeństwo każdej godzinie, aby móc trzymać się prawa Dającego Prawo doskonale.

(90) Tak więc tutaj jest nauka odnośnie ich:

(91) Przede wszystkim oni będą widzieć z wielką radością chwałę tego, który ich przyjmuje, ponieważ otrzymali odpoczynek w siedmiu porządkach.

(92) Pierwszy porządek, ponieważ byli drążeni z wielką siłą aby przemóc złe myśli które się w nich formowały, aby nie prowadziły ich do zatracenia życia ku śmierci.

(93) Drugi porządek, ponieważ widzieli rozterki w których dusze bezbożnych błądziły oraz karę, która na nich czeka.

(94) Trzeci porządek, oni widzą świadka tego, który ich stworzył, niesie ze sobą, że podczas ich życia oni zachowali prawo, które było im dane w zaufaniu.

(95) Czwarty porządek, oni rozumieją resztę, która teraz ich raduje, będąc zgromadzeni do swych komór i strzeżeni w głębokiej ciszy i chwale, która ich oczekuje w ostatnich dniach.

(96) Piąty porządek, oni się cieszą że uciekli od tego, co może być skorumpowane i odziedziczą to, co nadejdzie, po za tym widzą kłopoty i trudy, z których zostali uwolnieni oraz przestrzenną wolność, którą otrzymają i będą się nią radować w nieśmiertelności.

(97) Szósty porządek, kiedy jest im ukazane jak ich twarze jaśnieją jak słońce i jak są uczynieni jak światło gwiazd, będąc od tego momentu nie skażonymi.

(98) Siódmy porządek, który jest większy niż wszystkie pozostałe wymienione, ponieważ będą się radować z odwagą i będą pewni bez wątpliwości, i będą weseli bez strachu ponieważ oni pospieszyli ku temu, któremu służyli w życiu i od którego oni otrzymają nagrodę kiedy będą uwielbieni.

(99) Oto porządek dusz sprawiedliwych, i odtąd jest jest ogłoszone i poprzednio wymienione drogi kaźni, tych, którzy nie zwracali uwagi będą cierpieli w późniejszym czasie."

(100) I odpowiedziałem mu i rzekłem: "Czy czas w takim przypadku będzie dany duszom, kiedy zostały odseparowane od ciał, aby zobaczyć to, co mnie teraz opowiedziałeś?"

(101) Odpowiedział mnie, "Oni będą mieli siedem dni, i podczas owych siedmiu dni oni będą mogli widzieć rzeczy o których ci opowiedziałem. i potem będą oni zgromadzani w swych miejscach zamieszkania."

(102) I odpowiedziałem i rzekłem: "Jeżeli znalazłem łaskę w twych oczach, pokaż dalej swemu słudze czy w dniu sądu sprawiedliwi będą mogli wstawiać się za bezbożnymi i błagać Najwyższego o nich,

(103) ojców o synów lub synów o rodziców, braci za braci, krewnych za swych pobratymców lub przyjaciele za tych najdroższych."

(104) On odpowiedział mnie i rzekł: ""Kiedy znalazłeś łaskę w moich oczach, okażę ci to także. Dzień sądu jest decydujący i ukazuje wszystkim pieczęć prawdy. Tak, jak teraz ojciec nie wysyła swego syna, ani syn ojca, lub mistrz swego sługi, lub przyjaciel najbliższego przyjaciela aby był chory, albo spał albo jadł albo był wyleczony zamiast siebie.

(105) tak więc nikt nie będzie się nigdy modlił za drugiego w tym dniu, także nikt nie będzie nikogo obarczał brzemieniem, ponieważ każdy będzie dźwigał swoją sprawiedliwość lub niesprawiedliwość.

(106) I odpowiedziałem i rzekłem: "Jakże to przyjmiemy, że pierwszy Abraham modlił się za za ludzi Sodomy, a Mojzesz za naszych ojców którzy grzeszyli na pustyni.

(107) i Jozue po nim za Izraela w dniach Achana.

(108) i Samuel w dniach Saula, i Dawid z powodu plagi i Salomon za tych w sanktuarium,

(109) i Eliasz za tych, którzy otrzymali deszcz i za jednego, który był martwy aby mógł żyć,

(110) i Ezechiasz za lud w dniach Senacheryba i wielu innych modliło się za wielu?

(111) Jeśli wtedy sprawiedliwi modlili się za bezbożnych teraz, kiedy korupcja się zwiększyła i niesprawiedliwość się zwielokrotniła, dlaczego tak nie będzie tego potem?"

(112) I odpowiedział mnie, i rzekł: "Obecny wiek, się nie skończy: pełna chwała nie trzyma się w niej: dlatego ci, którzy byli mocni, modlili się za słabych.

(113) Bo dzień sądny będzie zakończeniem wieku tego, oraz początkiem wieku nieśmiertelnego, w którym korupcja przeminęła:

(114) grzeszna słabość się zakończyła, bark wiary został usunięty, a sprawiedliwość się powiększyła i pojawiła się prawda.

(115) Dlatego nikt nie będzie miał możliwości miłosierdzia nad takim, kto został potępiony na sądzie, lub skrzywdzić tego, kto zwyciężył!

(116) I odpowiedziałem, i rzekłem: "To jest moje pierwsze i ostatnie słowo, że lepiej byłoby aby ziemia nie wydała Adama: albo, kiedy już go wydała, aby powstrzymała go aby nie grzeszył.

(117) Bo cóż dobrego jest w tym wszystkim że żyją w smutku teraz, a i obawiają się potępienia po śmierci?

(118) O Adamie, coś ty uczyniłeś? Ponieważ to ty zgrzeszyłeś, ale upadek nie był tylko twój, ale i nasz także, ponieważ jesteśmy twymi potomkami.

(119) Bo cóż to za pożytek dla nas, skoro nam obiecano wiek nieśmiertelny: a myśmy czynili uczynki niosące śmierć?

(120) Bo cóż to za pożytek dla nas że nadzieja wieczności jest nam obiecana, a myśmy w mizerny sposób upadliśmy?

(121) I że nam wyznaczono zdrowe i bezpieczne mieszkania: a myśmy żyli grzesznie?

(122) I że chwała Najwyższego wygra tych, którzy prowadzili czyste życie, ale my chodziliśmy najbardziej złymi drogami?

(123) I że raj będzie ujawniony, którego owoce pozostają nieskażone i w których jest obfitość i uzdrawianie, ale my tam nie wejdziemy,

(124) ponieważ mieszkaliśmy w miejscach nieprzyzwoitych?

(125) Albo że oblicza tych którzy stosowali powściągliwość będą jaśnieć bardziej niż gwiazdy, ale nasze twarze będą czarniejsze niż ciemność?

(126) Przez chwilę żyliśmy popełniając nieprawość, my nie rozważaliśmy że po śmierci moglibyśmy cierpieć."

(127) O odpowiedział, i rzekł: "Takie jest znaczenie walki, którą toczyć będzie każdy człowiek, który się na ziemi urodził.

(128) Że jeśli zostanie pokonany, będzie cierpiał to co powiedziałeś: lecz jeśli zwycięży, otrzyma to co powiedziałem.

(129) Bo to jest droga o której Mojżesz, kiedy za życia oznajmiał ludowi mówiąc: 'Wybierz sobie życie, abyś mógł żyć.'

(130) Ale mu nie wierzyli, także prorokom po nim, ani mnie samemu który mówił do nich.

(131) Także nie bądź tak dalece smutny ku ich zatraceniu , ale ciesz się z tych, dla których zbawienie jest zapewnione."

(132) I odpowiedziałem, i rzekłem: "Wiem panie że Najwyższy nazywany jest teraz nazywany miłosiernym, ponieważ ma litość nad tymi, którzy jeszcze na świat nie przyszli:

(133) i jest łaskawy bo jest łaskawy nad tymi, którzy zwracają się w skrusze ku jego prawu;

(134) i jest cierpliwy, ponieważ on okazuje cierpliwość tym, którzy grzeszyli, ponieważ oni są dziełem Jego;

(135) i jest szczodry, ponieważ On dałby raczej aniżeli odebrał;

(136) i obfity w miłoszierdzie, ponieaż rozmnaża swoje miłosierdzie bardziej nad tymi którzy teraz żyją i dla tych którzy przeminęli i którzy nadejdą,

(137) Bo jeśliby nie uczynił ich obfitującymi, świat z tymi którzy go zamieszkują nie miałby życia na nim;

(138) i jest On nazwany Dawcą, ponieważ gdyby nie okazywał swej dobroci, ci, którzy popełniali nieprawości mogliby być z nich być uwolnieni, nikt z dziesięcio tysięcznej część ludzkości nie miałby życia;

(139) i sędzią jeśliby nie odpuścił tym, którzy byli stworzeni słowem Jego, i wybaczył im mnóstwa ich grzechów,

(140) prawdopodobnie pozostałoby tylko niewielu z niezliczonej liczby."

ROZDZIAŁ VIII.

(1) Odpowiedział mnie i rzekł: "Najwyższy uczynił ten świat dla wielu, ale świat powstał dla dobra kilku.

(2) Opowiem ci przypowieść Ezdraszu, tak, jak kiedy pytałeś ziemię, ona powie ci, że zaopatruje nas głównie w glinę z której jest wykonane garncarstwo, ale mało prochu z którego złoto pochodzi; taki jest kierunek dzisiejszego świata.

(3) Wielu jest stworzonych, ale mało będzie zbawionych.

(4) I odpowiedziałem, i rzekłem: "Pij napój i napełnij nim zrozumienie, o duszo moja, i pij mądrość o serce moje!

(5) Bo nie z własnej woli przyszedłeś na świat i przeciwko swej woli odejdziesz z niego. ponieważ dano ci jedynie krótki czas abyś żył.

(6) O Panie ponad nami, pozwól swoim sługom abyśmy się modlili przed tobą, i daj nam nasienia dla naszego serca, oraz uprawę i zrozumienie, tak iż owoc który wyprodukuje, przez który każdy śmiertelnik wyglądający na istotę ludzką będzie w stanie żyć.

(7) Bo ty sam istniejesz, a my jesteśmy dziełem rąk twoich, jak nam to zadeklarowałeś.

(8) Ponieważ ty dajesz życie ciału, które jest umieszczone w łonie, wyposażonym w swoich członków, i co stworzyłeś w łonie jest zachowane przez dziewięć miesięcy, i w łonie przetrwa dzieło twoje które zostało w nim stworzone.

(9) Ale to, co trzyma i to, co jest trzymane będzie zachowywane przez twoją opiekę. I wtedy łono odda ponownie to, co zostało w nim stworzone.

(10) Bo dałeś rozkaz, że z samych członków to jest z piersi mleko powinno być dawane, co jest owocem piersi.

(11) Tak, że to, co zostałostorzone, może być odżywione przez pewien czas; a potem ty będziesz kierował nim w swym miłosierdziu.

(12) Wychowałeś go w sprawiedliwości twojej, pouczyłeś go o zakonie twoim, i zganiłeś go w mądrości twej.

(13) I odbierzesz mu jego życie, bo jest twym stworzeniem; i ożywisz go jako dzieło swoje.

(14) I wtedy nagle i szybko zgubisz tego, który z tak wielką pracą był ukształtowany twym poleceniem; to w jakim celu on został uczyniony?

(15) A teraz Panie będę mówił: o całej ludzkości ty wiesz najlepiej: ale o twoim ludzie za którego się martwię,

(16) i o dziedzictwie twoim dla którego lamentuję, i o Izraelu dla którego się smucę, i o Jakubie za którego jestem niespokojny.

(17) Dlatego pocznę się modlić przed tobą za siebie i za nich, bo widzę upadek nas mieszkających na ziemi.

(18) I słyszałem o prędkości sądu który ma przybyć.

(19) Dlatego wysłuchaj głosu mego i zrozum me słowa, a będę mówił przed tobą. "Początek słów Ezdrasza, zanim był wzięty"

(20) "O Panie który mieszkasz wiecznie, którego oczy są na wysokości, i którego wyższe komnaty są w powietrzu

(21) którego tron jest niezmierzalny i którego chwała jest niepojęt, przed którym stoją anielskie oddziały ze drżeniem.

(22) na jego polecenie zostają zamienieni w wiatr i ogień, którego słowa są pewne i którego wypowiedzi są ścisłe, którego rozkazy są mocne a rozkazy straszliwe.

(23) którego wzrok wysusza głębiny, a którego gniew roztapia góry, a którego prawda jest ustanowiona na zawsze -

(24) wysłuchaj o Panie modlitwę sługi twego, i nadstaw ucha ku prośbie stworzenia twego: zważ słowa moje.

(25) Bo jak długo będę żywy, mówić będę, a dopóki rozumiem, odpowiadać będę.

(26) Nie patrz na grzechy ludu twego, ale patrz na tych, którzy tobie w prawdzie służą.

(27) Nie zwracaj uwagi działania tych którzy czynią źle, tych, którzy staraniami zachowali twoje przymierze pośród smutków.

(28) Nie myśl o tych którzy żyli źle przed obliczem twoim; ale pamiętaj o tych, którzy z własnej woli poznali bojaźń przed tobą.

(29) Niech twą wolą nie będzie zniszczenie tych, którzy posiedli bydlęce obyczaje ale patrz na tych którzy zakonu twego nobliwie nauczali.

(30) Nie bądź gniewny na tych, którzy są gorsi niż bydło, ale miłuj tych którzy zawsze ufają chwale twojej.

(31) Bo my i nasi ojcowie przeszliśmy nasze życie w sposób przynoszący śmierć, lecz ty, z powodu nas grzeszników, nazywany jesteś miłosiernym.

(32) Bo jeśli będziesz chciał mieć współczucie nad nam, którzy nie mamy dzieł sprawiedliwości, wtedy będziemy cię nazywać miłosiernym.

(33) Bo sprawiedliwi którzy mają wiele dobrych uczynków zachowanych u ciebie, za swe własne uczynki wezmą nagrodę.

(34) Ale czym jest człowiek, żebyś się nań miał gniewać; albo czym jest naród skażony, żebyś miał być tak gorzki przeciwko niemu?

(35) Bo zaprawdę nie ma nikogo z urodzonych którzy by źle nie czynili, a pomiędzy tymi, którzy istnieli nie ma takiego, który by nie zgrzeszył.

(36) Bo w tym, o Panie, twoja sprawiedliwość i dobroć będzie opowiadana, gdy okażesz miłosierdzie nad tymi, którzy nie mają uczynków dobrych.

(37) I odpowiedział mi,i rzekł: "Pewne rzeczy mówiłeś właściwe: ale według twych słów tak się stanie.

(38 Że zaprawdę nie będę baczył na dzieło tych, którzy grzeszyli, przed śmiercią, przed sądem, przed ich zniszczeniem,

(39) ale będę się cieszył ponad dziełami sprawiedliwych, ich pielgrzymką także, ich zbawieniem, oraz ich otrzymujących ich nagrodę.

(40) Tak jak powiedziałem, tak też się stanie.

(41) Bo jak oracz sieje wiele nasienia w ziemię, i sadzi mnóstwo sadzonek, ale nie wszytko co jest zasiane wzrośnie we właściwym czasie i nie wszytko co wszczepiono się zakorzeni: także nie wszyscy będą zbawieni z tych, którzy na świecie są posiani."

(42) I odpowiedziałem, i rzekłem: "Jeżeli znalazłem łaskę u ciebie, pozwól mnie mówić.

(43) Jeżeli ziarno oracza nie wzejdzie, bo nie otrzymało deszczu swego na czas, albo będzie wielkością deszczu zniszczone i tak zginie.

(44) Ale człowiek który jest stworzony rękoma twoimi, i jest nazwany twym obrazem, ponieważ jesteś mu podobny, dla któregoś wszytko uczyniłeś, - czyż nie stworzyłeś go jako nasienia oracza?

(45) Nie Panie który jesteś ponad nami. Oszczędź swój lud i miej miłosierdzie nad swym dziedzictwem, a tyś litościwy nad swym stworzeniem."

(46) I odpowiedział mi, i rzekł: "Rzeczy teraźniejsze są dla tych, którzy teraz żyją, a rzeczy przyszłe dla tych, którzy będą żyli później."

(47) Brakuje ci wiele, abyś mógł miłować stworzenie moje bardziej niż ja je miłuję. Ale ty często porównujesz się do niesprawiedliwych. Nigdy tego nie rób.

(48) Ale nawet i w tym będziesz wartościowy przed Najwyższym.

(49) Ponieważ się uniżyłeś, tak jak się należy, i nie postawiłeś siebie w chwale między sprawiedliwymi, aby otrzymać większą chwałę.

(50) Dlatego wielkie problemy dotkną tych, którzy będą mieszkać na świecie w czasach ostatecznych: ponieważ oni w wielkiej pysze chodzili.

(51) Ale ty myśl za samego siebie i dla podobnych tobie szukaj chwały,

(52) ponieważ raj jest otworzony, drzewo żywota zasadzone, przyszły czas jest przygotowany, przygotowana obfitość, zbudowane jest miasto, odpoczynek wyznaczony, dokonana jest dobroć, i uprzednio doskonała mądrość.

(53) Korzeń jest zapieczętowany przed wami, choroba jest ukryta przed wami, śmierć jest schowana; Hades uciekł a skażenie zostało zapomniane.

(54) Smutki przeminęły, a na końcu ukazał się skarb nieśmiertelności.

(55) Tak więc nie zadawaj więcej pytań o wielu tych, którzy giną.

(56) Ponieważ oni także wziąwszy wolność wzgardzili Najwyższym i pogardzili jego prawem i porzucili jego drogi.

(57) Co więcej, oni nawet deptali po jego sprawiedliwych,

(58) i powiedzieli w swych sercach, że nie ma Boga - pomimo tego dobrze wiedzą, że muszą umrzeć.

(59) Bo jak rzeczy, które ci zapowiedziałem oczekują ciebie, tak też pragnienie i udręka dla nich jest zgotowana. Najwyższy nie planował aby ludzkość zginęła;

(60) Ale oni, którzy są stworzeni, splugawili imię tego, który ich stworzył, i byli niewdzięczni temu który życie im przygotował.

(61) Dlatego mój sąd teraz się przybliża;

(62) I nie pokazałem tego wszystkim ludziom ale tylko tobie i kilku tobie podobnym." Wtedy odpowiedziałem i rzekłem:

(63) "Oto teraz Panie okazałeś mi wiele znaków, które będziesz czynić w czasach ostatecznych: ale nie pokazałeś mnie, kiedy to będziesz czynił."

ROZDZIAŁ IX.

(1) I Odpowiedział mi, i rzekł: Zmierz dokładnie w swym umyśle: i kiedy zobaczysz pewną część przepowiedzianych znaków która przeminęła.

(2) Wtedy będziesz wiedział że w tym czasie, kiedy Najwyższy ma właśnie odwiedzić świat, który stworzył.

(3) A kiedy pojawią się na świecie trzęsienia ziemi, wzburzenie ludzi, knowania narodów, wahania liderów, zamieszanie książąt,

(4) wtedy zrozumiesz że to są te dni o których Najwyższy mówił od dni które były stare, od samego początku.

(5) Bo jak ze wszystkim co się wydarzyło na świecie, początek jest oczywisty i zakończenie się staje jawne;

(6) tak jest także z czasami Najwyższego: początki manifestują się w cudach i w mocnych dziełach, a koniec w karze i znakach.

(7) I będzie że każdy który będzie zbawiony i będzie mógł zbiec ze względu na swe uczynki, lub ze względu na wiarę, przez którą on uwierzył,

(8) przeżyje zapowiedziane niebezpieczeństwa, i będzie oglądał moje zbawienie w mojej ziemi w zasięgu moich granic, które poświęciłem dla siebie od początku.

(9) Wtedy ci, którzy naruszyli moje drogi będą zdumieni, i ci, którzy odrzucili je z pogardą będą mieszkać cierpieniach.

(10) Ponieważ jak wielu nie uznało mnie w podczas ich życia, ale korzystali z moich darów.

(11) i jak wielu którzy pogardzili moim prawem kiedy jeszcze mieli wolność, i nie rozumieli ale pogardzali nim podczas okazji na skruchę i poprawę, kiedy stała przed nimi otworem,

(12) oni muszą w mękach poznać to po śmierci.

(13) Dlatego nie bądź zbyt ciekawy jak bezbożni będą ukarani, ale niech cię interesuje, jak sprawiedliwi będą zbawieni, ci, do których ten wiek należy i dla których został on uczyniony."

(14) I odpowiedziałem, i rzekłem:

(15) "Powiedziałem przedtem, powiem i teraz i powiem to ponownie: więcej jest tych którzy giną, niż tych co będą zbawieni,

(16) jak większe są fale niż kropla wody."

(17) I odpowiedział mnie i rzekł: "Jaka rola, takie jest nasienie: a jakie są kwiatky, takie są i barwy: jaka jest praca, takie są dzieła, jaki jest rolnik, takie jest klepisko.

(18) Ponieważ był czas w tym wieku kiedy przygotowałem tym, którzy teraz istnieją, zanim został świat został stworzony dla nich na zamieszkanie, i nikt się nie sprzeciwiał mnie, ponieważ nikt nie istniał;

(19) lecz teraz ci, którzy zostali stworzeni w tym świecie, z zawsze pełnym stole i w niewyczerpanych pastwiskach, świat został zepsuty w swych drogach.

(20) I rozważyłem mój świat, a oto był zgubiony i moja ziemia oto była w niebezpieczeństwie, z powodu narzędzi tych którzy się pojawili.

(21) I widziałem i odpuściłem niektórym z wielkim trudem, i oszczędziłem dla siebie jeden owoc z grona i jedną roślinę z wielkiego lasu.

(22) Niechże zginie mnóstwo tych, którzy się na próżno narodzili, ale niech zostanie mój szczep winny, bo wielką pracą doprowadziłem ich do doskonałości.

(23) A ty jeżeli jeszcze weźmiesz następne siedem dni - ale nie będziesz w nie pościć,

(24) pójdziesz na pole kwiatów, gdzie dom nie został jeszcze zbudowany, i będziesz jadł tylko kwiaty polne, a nie skosztujesz mięsa, ani nie będziesz pił wina, ale tylko kwiaty będziesz jadł,.

(25) módl się Najwyższego bez przestanku, a ja wtedy przyjdę i będę rozmawiał z tobą."

(26) Więc poszedłem, jako mnie powiedział, na pole, które nazywają Ardath, i siedziałem tam między kwiatami, i jadłem rośliny polne, a były pokarmem do sytości.

(27) I po siedmiu dniach, kiedy leżałem na trawie, a trwożyło się serce moje jak poprzednio.

(28) I otworzyły się usta moje, i zacząłem mówić przed Najwyższym i rzekłem:

(29) "O Panie, który się ukazałeś nam i ojcom naszym na pustyni, kiedy wyszli z Egiptu i kiedy przeszli przez nie wydeptaną i bezowocną pustynię: mówiąc mówiłeś:

(30) I ty powiedziałeś: 'Słuchaj mnie Izraelu, zwróć uwagę na me słowa, o potomkowie Jakuba.

(31) Oto ja sieję me prawo w was, i ono przyniesie owoc swój w was i będziecie wysławiani przez całe wieki

(32) Ale ojcowie wasi otrzymali zakon ale go nie zachowali, praw moich nie strzegli: ale owoc zakonu nie zaginął - bo nie mógł, bo był twój.

(33) Ci, którzy go przyjęli, poginęli że nie strzegli tego co w nich było zasiane.

(34) A oto jest zasada, że gdy przyjmie ziemia nasienie, albo morze okręt, albo naczynie jakie pokarm albo napój: i wtedy dzieje się, co było wsiane, albo w co włożono, to zostało zniszczone,

(35) one zostały zniszczone, ale to co je trzymało pozostało; ale tak nie jest z nami,

(36) Bo my, którzy otrzymaliśmy zakon i grzeszyliśmy zginiemy razem z naszymi sercami, które je otrzymały;

(37) Zakon jednak nie zginął, ale zostaje w swej chwale."

(38) A gdy to mówiłem w sercu swym, podniosłem me oczy, ujrzałem kobietę po mojej prawej stronie, a oto ona miała żałobę i płakała głosem wielkim, i była bardzo smutna na umyśle, rozdarte jej szaty, i był takze popiół na jej głowie.

(39) I pozostawiłem swe myśli, którymi byłem zajęty i zwróciłem się do niej

(40) i zapytałem: "Dlaczego płaczesz, a czemu smucisz się w sercu swoim?'

(41) Odpowiedziała mnie: 'Zostaw mnie samą mój panie, abym się wypłakała, i pogrążyła w żałobie: bo mam wielką gorycz w duchu i jestem bardzo dotknięta.'

(42) I rzekłem do niej: 'Coś ci się przytrafiło? Poowiedz mnie.'

(43) I odpowiedziała: 'Twoja służebnica była niepłodna i nie miałam dziecka, a żyłam z mężem przez trzydzieści lat.

(44) I w każdej godzinie i każdego dnia podczas tych trzydziestu lat błagałam Najwyższego w nocy i za dnia.

(45) I stało się po trzydziestu latach Bóg wysłuchał służebnicę twoją, zobaczył poniżenie moje, i miał wzgląd na utrapienie moje, y dał mi syna. I ucieszyłam się z niego bardzo, i ja i mąż mój, i wszyscy sąsiedzi moi, i oddaliśmy wielką chwałę Mocnemu.

(46) I wychowałam go z wielką opieką.

(47) I kiedy dorósł, poszłam, aby wziąć żonę dla niego, i ustaliłam dzień na jego ucztę weselną."

ROZDZIAŁ X.

Przez niewiastę płaczącą, a potym oświeconą, figurowane miasto Jeruzalem.

(1) "Ale stało się, gdy syn mój wszedł do weselnego pokoju, upadł i umarł:

(2) Wtedy zapaliliśmy wszyscy lampy, i wszyscy sąsiedzi moi próbowali mnie pocieszyć, i byłam spokojna aż do wieczora drugiego dnia.

(3) Ale kiedy oni wszyscy przestali mknie pocieszać, żebym się uspokoiła, wstałam w nocy i uciekłam i przyszłam jak widzisz na to pole:

(4) I nie mam zamiaru wracać do miasta, ale tu chcę mieszkać: nie będę jeść ani pić, ale płakać bez przestanku i pościć, aż umrę."

(5) Przerwałem jej opowiadanie, które wysłuchiwałem i odpowiedziałem jej z gniewem i powiedziałem:

(6) " O głupia ponad wszystkie niewiasty, czyż nie widzisz innej żałości, co się z nami stało?

(7) Gdy Syjon, matka nas wszystkich, jest w głębokim smutku i wielkim utrapieniu.

(8) Jest najbardziej właściwe aby się smucić teraz, gdy wszyscy żałujemy, i smętni jesteśmy, bo my wszyscy zasmuceni jesteśmy, ty się płaczesz o jednego syna, ale my, cały świat smucimy się za naszą matkę.

(9) Teraz zapytaj ziemi, a ona ci powie że to ona jest tą, która powinna żałować upadku tak wielu, którzy narodzili się na niej.

(10) I na początku wszyscy zostali narodzeni na niej i inni nadejdą: a oto niemal wszyscy idą na zatracenie, a mnóstwo ich jest przeznaczonych na zgubę.

(11) Któż więc powinien bardziej płakać; ta która tak wielkie mnóstwo straciła, czy ty która żałujesz jednego?

(12) Ale jeżeli mnie powiesz; 'Moje lamentacje nie są jak te ziemi, bo ja straciłam owoc mego łona, który wydałam na świat w bólu i urodziłam w smutku:

(13) Ale ziemia według zwyczaju ziemi - tłumy są teraz na niej i idą tak, jak przyszły.'

(14) wtedy tobie powiem, 'Tak jak ty urodziłaś w smutku, także i ziemia także daje swój owoc, czyli człowieka, dla Tego, który ją stworzył.

(15) Dlatego powstrzymaj swoje smutki dla siebie, i znoś odważnie smutki, które na ciebie nadeszły.

(16) Bo jeśli uznasz, ze dekret Boży jako sprawiedliwy, otrzymasz swego syna z powrotem w odpowiednim czasie i będziesz błogosławioną pomiędzy kobietami.

(17) Idź więc do miasta do męża twego."

(18) I rzekła do mnie: "Nie zrobię tego; ani nie pójdę pójdę do miasta, ale umrę tutaj."

(19) I powiedziałem ponownie do niej, i rzekłem:

(20) "Nie mów tak, ale pozwól się przekonać z powodów kłopotów Syjonu, i bądź pocieszona bólem Jeruzalemu.

(21) Bo widzisz że miejsce nasze święte jest spustoszone, ołtarz nasz rozwalony, a nasza świątynia zburzona;

(22) nasze harfy odłożone, nasze pieśni zostały uciszone i nasza radość się zakończyła; lampy na naszym świeczniku pogasły: skrzynia przymierza została splądrowana, nasze rzeczy poświęcone zostały splugawione, a imię które jest wzywane nad nami zostało sprofanowane: nasi wolni mężowie cierpią prześladowania, nasi kapłani zostali spaleni na śmierć, nasi Lewici poszli do niewoli, a dziewice nasze są splugawione, i żony nasze zgwałcone; sprawiedliwi nasi zostali zabrani, nasze niemowlęta stracone, nasi młodzieńcy zostali zniewoleni, a nasi mocarze stracili swoją moc.

(23) I najważniejsze ponad to wszystko, pieczęć Syjonu - ponieważ ona utraciła pieczęć swej chwały i została oddana w ręce tych, którzy nas nienawidzą.

(24) Dlatego otrząśnij się ze swego wielkiego smutku, a odsuń od siebie wiele boleści, aby Mocny był miłosierny dla ciebie, a Najwyższy dał odpoczynek od twych kłopotów."

(25) I kiedy rozmawiałem z nią, nagle rozjaśniała nadmiernie jej twarz a jej oblicze zajaśniało jak błyskawica tak, że bardzo się wystraszyłem aby się do niej zbliżyć i moje serce było pełne strachu. Zastanawiałem się co to mogło być.

(26) A oto wydała ona wielki głos strachu pełny, tak, że ziemia zatrzęsła się od dźwięku.

(27) Spojrzałem a oto nie było już więcej widać niewiasty, ale miasto budowane, i miejsce fundamentów wielkich się pokazało. Wystraszyłem się, i zawołałem wielkim głosem, i rzekłem:

(28) "Gdzie jest anioł Uriel, który przyszedł pierwszy do mnie?" Bo to on wprowadził w mnie w przepełniające oszołomienie; mój koniec stał się skorumpowany, a moja modlitwa pohańbieniem.

(29) Kiedy wypowiadałem te słowa, oto anioł przyszedł do mnie za pierwszym razem przyszedł do mnie, i spojrzał na mnie;

(30) A oto leżałem jak umarły, i pozbawiony byłem mego zrozumienia. Wtedy ujął mię za rękę prawą i wzmocnił mnie, postawił mnie na nogach i rzekł do mnie:

(31) "Co się z tobą dzieje? Dlaczego jesteś strwożony? Dlaczego zrozumienie i twe myśli są zakłopotane?

(32) I odrzekłem: "Ponieważ mnie opuściłeś, a ja uczyniłem jak mnie wskazałeś i wyszedłem na pole, i oto i nadal widzę to, czego nie mogę wyjaśnić."

(33) I powiedział do mnie: "Stój jak mężczyzna, a cię pouczę."

(34) Odrzekłem: "Mów mój Panie, tylko mnie nie opuszczaj, bo umrę przed moim czasem.

(35) Bo widziałem coś czego nie znałem i słyszałem coś, czego nie rozumiałem.

(36) Czyżby mnie rozum zwiódł, i moja dusza śniła?

(37) Teraz wiec proszę ciebie abyś wyjaśnił swemu słudze ową przedziwną wizję."

(38) I odpowiedział mnie, i rzekł: "Słuchaj mnie a pouczę ciebie oraz powiem ci o rzeczach, których się boisz, bo tobie Najwyższy objawił wiele tajemnic.

(39) Ponieważ On widział twoje sprawiedliwe postępowanie, że się nieustannie niepokoiłeś o lud swój, a opłakiwałeś bardzo Syjon.

(40) Takie jest więc znaczenie tej wizji.

(41) Kobieta, którą widziałeś płaczącą niedawno, którą widziałeś zrozpaczoną i zacząłeś ją pocieszać -

(42) ale już jej nie widzisz w formie kobiety, ale widziałeś zbudowane miasto -

(43) odnośnie, co ona ci powiedziała o nieszczęściu syna swego, taka jest tego interpretacja.

(44) Ta kobieta którą widziałeś, którą teraz zobaczyłeś jako zbudowane miasto, to jest Syjon.

(45) A że powiedziała ci, że była niepłodna przez 30 lat, i ponieważ było trzy tysiące lat na świecie zanim ofiary były składane.

(46) A po trzech tysiącach lat Salomon miasto wybudował, i ofiary składał: to było jak kobieta kiedy niepłodna, syna porodziła.

(47) A że tobie powiedziała, że go wychowała z wielką troską, to był okres mieszkania w Jeruzalem.

(48) I kiedy mówiła tobie: 'Kiedy mój syn wszedł do pokoju weselnego i umarł, to było zniszczenie upadłego Jeruzalemu.

(49) A oto widziałeś podobieństwo, jak za syna płakała, począłeś ją pocieszać o tym, co się stało.

(50) Teraz Najwyższy widzi, że się z całego serca zasmuciłeś cierpisz za nią, pokazał więc ci jasność jej chwały, i wspaniałość jej piękności.

(51) Dlatego powiedziałem tobie, abyś pozostał na polu gdzie dom nie został jeszcze zbudowany.

(52) bo wiedziałem że Najwyższy ujawni te rzeczy tobie.

(53) I dlatego ci powiedziałem, abyś wyszedł na pole, gdzie nie było fundamentów żadnego budownictwa.

(54) ponieważ nie mogła żadna praca budowlana ludzkiego stać na miejscu, gdzie miasto Najwyższego miało być ujawnione.

(55) Dlatego nie bój się, a niech się nie lęka serce twoje: ale idź i zobacz splendor i wielkość budowania, tak daleko, jak twe oczy zobaczą je,

(56) A potem usłyszysz tak dużo, na ile twe uszy mogą słyszeć.

(57) Bo Jesteś błogosławiony bardziej niż inni, i jesteś powołany przed Najwyższym, jako mało kto.

(58) Ale jutrzejszą noc także tutaj spędzisz,

(59) a Najwyższy ukaże ci senne widzenia tego, co uczyni Najwyższy tym, którzy mieszkają na ziemi w czasach ostatecznych." I spałem przez tę noc, i przez drugą, tak, jak mnie rozkazał.

ROZDZIAŁ XI. Orzeł Esdraszowi w widzeniu pokazany, który sobie przywłasczył państwo wszego świata. (1) Podczas drugiej nocy miałem sen, a oto pojawił się z morza orzeł, który miał dwanaście pierzastych skrzydeł i trzy głowy. (2) Patrzyłem, a oto on rozłożył swe skrzydła nad całą ziemią, i wszystkie wiatry nieba dmuchały na niego, i chmury były zebrane wokół niego.

(3) Spojrzałem, a z jego skrzydeł wyrosły przeciwległe skrzydła; ale one stały się małymi, drobnymi skrzydełkami.

(4) Ale jego głowy były w stanie spoczynku; środkowa głowa była większa niż pozostałe głowy, ale również była

w stanie spoczynku z pozostałymi.

(5) I kiedy spojrzałem, a oto orzeł leciał swymi skrzydłami, by panować nad ziemią i nad tymi, którzy mieszkają na niej.

(6) I widziałem, jak wszystkie rzeczy pod niebem były mu poddane i nikt nie wypowiedział się przeciwko jemu, nawet żadne stworzenie istniejące na ziemi.

(7) I widziałem, a oto orzeł powstał na swych szponach, i wydał okrzyk do swych skrzydeł mówiąc,

(8) "Nie czuwajcie nad wszystkim w tym samym czasie; niech każdy czuwa na swoim własnym miejscu, a następnie czuwa w swojej kolejności;

(9) Lecz głowy niech będą zarezerwowane na koniec ".

(10) I spojrzałem, a oto głos nie pochodził z jego głów, ale ze środka jego ciała.

(11) I liczyłem jego przeciwległe skrzydła i oto było ich osiem.

(12) I widziałem, a oto po prawej stronie jedno skrzydło powstało i panowało nad całą ziemią.

(13) Podczas rządzenia doszedł do swego końca i zniknął, tak że jego miejsce było puste. Wtedy powstało następne skrzydło i panowało, i kontynuowało rządzy przez długi czas.

(14) i podczas swego panowania nadszedł jego koniec, tak że zniknęło jak pierwsze.

(15) A oto głos brzmiał, mówiący do niego.

(16) "Słuchajcie mnie wy, którzy rządziliście ziemią przez cały ten czas; Ogłaszam wam to przed wami zanim znikniecie.

(17) Po was nikt nie będzie panował tak długo, jak wy, a nawet połowy (czasu) tego "

(18) Wtedy trzecie skrzydło powstało, i utrzymywało swe rządy jak te poprzednie, i także zniknęło.

(19) I tak się stało ze wszystkimi skrzydłami; one sprawowały władzę jeden po drugim, a potem już ich nigdy nie widziano.

(20) I widziałem, a oto w odpowiednim czasie powstawały także następne skrzydła po prawej stronie, po to aby rządzić. Niektóre z nich także rządziły, ale nagle zniknęły;

(21) i inne z nich powstały, ale nie posiadały władzy.

(22) A po tym widziałem, a oto dwanaście skrzydeł oraz dwa małe skrzydła zniknęły;

(23) i nic nie pozostało na ciele orła z wyjątkiem trzech głów, które były w stanie spoczynku i sześciu małych skrzydeł.

(24) I widziałem, a oto dwa małe skrzydła oddzieliły się od sześciu i pozostawały pod głową, która była po prawej stronie; ale cztery pozostawały na swoim miejscu.

(25) I widziałem, a oto, te małe skrzydełka planowały zjednać się razem i utrzymać władzę.

(26) I widziałem, a oto jedno zostało utworzone, ale nagle zniknęło;

(27) drugie również i to zniknęło szybciej niż pierwsze.

(28) I widziałem, a oto dwa pozostałe planowały między sobą aby rządzić razem;

(29) a gdy one planowały, oto jedna z głów, które były w stanie spoczynku ta, która była po środku) obudziła się; bo była większa niż pozostałe dwie głowy.

(30) I widziałem jak były sprzymierzone dwie głowy ze sobą,

(31) a oto głowa zwróciła się z tymi, którzy byli z nią, i pożarła dwa małe skrzydła, które planowały panowanie.

(32) Co więcej, ta głowa przejęła kontrolę nad całą ziemią, i w wielkim ucisku zdominowała jej mieszkańców; i miała większą władzę nad światem niż wszystkie skrzydła które zniknęły przedtem.

(33) A po tym widziałem, a oto, środkowa głowa także nagle zniknęła, tak jak zniknęły skrzydła.

(34) Ale dwie głowy pozostały, które również panowały nad ziemią i jej mieszkańcami.

(35) I widziałem, a oto głowa po prawej stronie pożarła tę po lewej stronie.

(36) Wtedy usłyszałem głos mówiący do mnie: "Spójrz przed siebie i przemyśl to, co widzisz."

(37) I widziałem, a oto stworzenie jak lew podniosło się z lasu rycząc; i słyszałem, jak on wypowiedział ludzkim głosem do orła, i mówił:

(38) "Słuchaj a będę mówić do ciebie. Najwyższy mówi do ciebie,

(39) `Czyż nie jesteś jedynym, który pozostał z czterech bestii, które uczyniłem panującymi w moim świecie tak, że koniec moich czasów mógł przyjść podczas ich rządów?

(40) Ty, czwarty, który przyszedłeś, zwyciężyłeś wszystkie zwierzęta, które przeminęły wcześniej; i ty panowałeś nad całym światem z wielkim terrorem, i nad całą ziemią, z bolesnym uciskiem tak długo mieszkałeś na ziemi z oszustwem.

(41) A ty sądziłeś ziemię, ale nie prawdą;

(42) To ty szkodziłeś cichych i raniłeś spokojnych; nienawidziłeś tych, którzy mówią prawdą i kochałeś kłamców; zniszczyłeś mieszkania tych, którzy przynosili owoc, i kładłeś niskie mury tym, którzy nie zrobili ci nic złego.

(43) I twoja bezczelność doszła przed Najwyższego i twoja duma do Mocnego.

(44) I Najwyższy wejrzał na jego czasy, a oto one skończyły się, a jego wiek został zakończony!

(45) Tak więc na pewno znikniesz ty orle, i twoje przerażające skrzydła i twoje najbardziej złe małe skrzydełka, i wasze złośliwe głowy i twoje najbardziej złe szpony, a całe twoje bezwartościowe ciało,

(46) Tak, że cała ziemia uwolniona od twej przemocy, może być odświeżona i uwolniona, a może mieć nadzieję na sąd i miłosierdzie Tego, który ją uczynił ".

ROZDZIAŁ XII. (1) Podczas gdy lew mówił te słowa do orła, spojrzałem, (2) A ono głowa która była zniknęła. I dwa skrzydła, które zniknęły z tego powodu, powstały i przygotowały się do rządów, ale ich rządy były krótkie i pełne zamieszania. (3) I spojrzałem, a oto one także zniknęły, i całe ciało orła było spalone, a ziemia była bardzo przerażona. Wtedy obudziłem się w wielkim niepokoju umysłu i wielkim strachu, i powiedziałem duchowi memu:

(4) Otóż ty sprowadziłeś to na mnie, ponieważ ty poszukujesz dróg Najwyzszego.

(5) Oto nadal jestem zmęczony na umyśle i bardzo słaby w duchu, nie pozostała mnie nawet niewielka siła, ponieważ wielki strach, który mnie przeraził tej nocy.

(6) Dlatego teraz będę błagał Najwyższego aby mnie umocnił aż do końca.

(7) I rzekłem: " O suwerenny Panie, jeżeli znalazłem łaskę w oczach twoich, i jeżeli zostałem uznany za sprawiedliwszego przed tobą ponad wielu innych, i jeżeli moja modlitwa rzeczywiście dotarła przed twoje oblicze,

(8) wzmocnij mnie i pokaż swemu słudze interpretację i znaczenie tej przerażającej wizji, abyś mógł pocieszyć moją duszę.

(9) Gdyż osądziłeś mnie godnym aby mnie ukazano koniec czasów oraz ostatnich wydarzeń czasów."

(10) On powiedział do mnie: "Oto wyjaśnienie wizji, którą widziałeś:

(11) Orzeł którego widziałeś wychodzącego z morza, to jest królestwo, które zostało ukazane w wizji Danielowi bratu twemu.

(12) Ale mu nie było wyjaśnione, tak, jak ja wyjaśniam lub wyjaśniłem to tobie.

(13) Oto idą dni, kiedy powstanie królestwo na ziemi, i będzie bardziej przerażające niż wszystkie królestwa, które istniały wcześniej.

(14) I dwunastu króli będzie rządzić w nim, jeden po drugim.

(15) Ale drugi, który ma rządzić będzie się trzymał przez dłuższy czas niż inni z tych dwunastu.

(16) To jest wyjaśnienie dwunastu skrzydeł które widziałeś.

(17) Odnośnie głosu, który słyszałeś, nie z głów jego, ale z pośrodku ciała jego, oto jego wyjaśnienie:

(18) w środku czasu tego królestwa rozpoczną się wielkie zmagania i będzie mu grozić upadek; jednakże nie upadnie i odzyska poprzednią moc.

(19) A że widziałeś osiem małych skrzydełek przylegających do jego skrzydeł, takie jest wyjaśnienie:

(20) Ośmiu króli powstanie w nim, których czasy będą krótkie i ich lata szybkie;

(21) i dwóch spośród nich zginie, kiedy środek czasów się przybliży; a czterech będzie zachowanych na czas, kiedy koniec zacznie się przyblizać, ale dwóch będzie zachowanych aż do końca.

(22) A że widziałeś trzy głowy w spoczynku, oto wyjaśnienie:

(23) W ostatnich dniach Najwyższy wzbudzi trzech króli, oni odnowią wiele rzeczy, i będą rządzili nad ziemią

(24) i jej mieszkańcami bardziej opresyjnie niż wszyscy, którzy byli przed nimi; dlatego oni są nazywani głowami orła.

(25) Ponieważ to oni zgromadzą jego wszelką nikczemność, i dokonają jego ostatnich dzieł.

(26) Kiedy widziałeś większą głowę że zniknie, jeden z króli umrze w swym łóżku, ale w agoniach.

(27) Co do dwóch pozostałych, miecz pochłonie ich obu.

(28) Bo miecz jednego pochłonie, tego który jest z nim, ale on także padnie pod mieczem w ostatnich dniach.

(29) A to, że widziałeś dwa małe skrzydła przechodzące do ku głowie, która była po prawej stronie,

(30) taka jest interpretacja: to są ci których zachował Najwyższy na koniec orła; to był rząd krótki i pełen zamieszania, tak, jak to widziałeś.

(31)Odnośnie lwa, którego widziałeś powstającego z lasu ryczącego i mówiącego do orła, strofującego go za jego niesprawiedliwości ii jak słyszałeś wszystkie jego słowa.

(32) Ten jest Mesjaszem którego Najwyższy zachował ku dniom ostatnim, który powstanie z dziedzictwa Dawida, przyjdzie i będzie do nich przemawiał; on ich potępi za ich bezbożność oraz za ich nikczemność, i rzuci przed nimi ich pogardliwe interesy.

(33) Najpierw postawi ich na żywo przed jego sędziowskim tronem: kiedy ich zgani, wtedy ich zniszczy.

(34) Ale on wyzwoli w miłosierdziu resztę ludu mego, tych, którzy będą zbawieni przez moje granice, i uczyni ich radosnymi, zanim koniec nadejdzie, dzień sądu, o którym tobie na początku mówiłem.

(35) To jest sen, któryś widziałeś a to jest jego wyjaśnienie.

(36) Jedynie ty jesteś warty tego, aby poznać ową tajemnicę Najwyższego.

(37) Dlatego zapisz te wszystkie rzeczy, które widziałeś, w księdze, a złóż ją ukrytym miejscu;

(38) i będziesz nauczał mądrych ludzi spośród ludu twego, których serca znasz, że mogą zrozumieć i zachować owe tajemnice.

(39) Ale czekaj tutaj następne siedem dni, tak, że będziesz miał ukazane cokolwiek Najwyższemu się upodoba aby tobie ukazać." Wtedy mnie opuścił.

(40) Gdy cały lud usłyszał, że minęło siedem dni, a ja nie powróciłem do miasta; zeszli się wszyscy od najmniejszego aż do największego, a przyszedłszy mówili do mnie, mówiąc:

(41) "W jaki sposób cię obraziliśmy, jaką krzywdę tobie uczyniliśmy, że zapomniałeś o nas i siedzisz w tym miejscu?

(42) Ze wszystkich proroków tylko ty nam pozostałeś, jako grono z winnicy starej, i jak lampa w ciemnym miejscu, i jak przystań okrętu uratowanego od nawałnicy.

(43) Czyż zło, które nas dopadło nie jest wystarczające?

(44) A tak, jeśli ty nas opuścisz, jak dużo lepiej byłoby, abyśmy zginęli w palącym się Syjonie.

(45) Bo nie jesteśmy lepsi, niż ci, którzy tutaj pomarli." I płakali wielkim głosem. Wtedy odpowiedziałem im, i rzekłem:

(46) "Bądź odważny Izraelu, a nie bądź smutny, domu Jakuba.

(47) Bo Najwyższy ma was w swej pamięci, i Wszechmocny nie zapomniał o waszych zmaganiach.

(48) Jeśli chodzi o mnie, nie porzuciłem was ani się nie wycofałem od was, ale przyszedłem na to miejsce aby się modlić z powodu zniszczenia Syjonu, i aby szukać miłosierdzia z powodu poniżenia naszego świętego miejsca.

(49) A teraz idźcie każdy z was do swego domu, a ja do was przyjdę po owych dniach."

(50) I tak powrócił lud do miasta, jak mu to przykazałem.

(51) A ja siedziałem w polu przez siedem dni, jak anioł mnie polecił; i jadłem tylko kwiaty polne, i moim pokarmem były rośliny przez owe dni.

ROZDZIAŁ XIII.

(1) Po siedmiu dniach śniłem sen podczas nocy;

(2) a oto wiatr powstał z morza, i poruszył wszystkie jego fale.

(3) I spojrzałem, a oto ten wiatr uczynił coś, jak figurę człowieka wychodzącego z serca morza. I patrzyłem a ot ten człowiek pofrunął z chmurami do nieba; i gdziekolwiek zwrócił swą twarz aby spojrzeć, wszystko pod jego spojrzeniem się trzęsło.

(4) i kiedy jego głos wychodził z jego ust, wszyscy słyszący jego głos topili się jak wosk się topi, kiedy czuje ogień.

(5) Potem spojrzałem, a oto niezliczona ilość ludzi była zebrana razem z czterech wichrów nieba aby uczynić wojnę przeciwko człowiekowi który wyszedł z morza.

(6) I spojrzałem, a oto on wyciął dla siebie wielką górę i poleciał na nią.

(7) I ja chciałem zobaczyć region lub miejsce z którego góra była wycięta, ale nie mogłem zobaczyć.

(8) A potem spojrzałem a oto ci, którzy zebrali się aby razem walczyć przeciwko niemu, aby stoczyć wojnę z nim, bardzo się go obawiali, ale ośmielili się walczyć.

(9) I oto, kiedy on widział ruch zbliżającego się mnóstwa, on nie podniósł swej ręki i nie dzierżył włóczni ani żadnej broni wojny.

(10) ale ja widziałem tylko, jak on wysłał do przodu ze swych ust jakby to był strumień ognia i z jego warg płonący oddech, a z jego języka on strzelał do przodu sztormem iskier.

(11) Wszystko to razem było połączone, strumień ognia i płonący oddech oraz wielki sztorm, i spadł on na zbliżającą się niezliczoną rzeszę, która była przygotowana do walki, i spalił ich wszystkich, tak że nagle nic nie było widać z niezliczonej rzeszy, ale tylko kurz popiołu oraz zapach dymu. Kiedy to widziałem byłem osłupiały.

(12) Po tym wszystkim widziałem tego samego człowieka schodzącego w dół z góry, który wołał do siebie inną rzeszę, która była pokojowa.

(13) I wtedy przychodzili ludzie do niego niektórzy byli radośni, i niektórzy byli smutni, niektórzy byli związani a inni przynosili innych jako ofiary. Wtedy w wielkim strachu się obudziłem i błagałem Najwyższego, i powiedziałem,

(14) "Od początku pokazałeś słudze twemu te dziwy, i miałeś mię za godnego, abyś przyjął modlitwę moją.

(15) A teraz pokaż mnie takze wykład tego snu.

(16) Bo rozważam w umyśle moim, biada tym którzy na ten czas pozostaną! I jeszcze większe biada tym, którzy nie pozostali.

(17) Bo ci, którzy nie odeszli będą smutni.

(18) ponieważ oni rozumieją co jest zarezerwowane na dni ostatnie, ale nie mogą tego osiągnąć.

(19) Ale biada tym, którzy pozostali z tego samego powodu. Bo oni będą widzieć wielkie niebezpieczeństwa i dużo cierpień, jak te sny to pokazują.

(20) Tak więc jest lepiej aby przyjść do tych rzeczy, aczkolwiek przynosi to niebezpieczeństwo, niż przejść ze świata jak chmura i nie widzieć co się wydarzy w dniach ostatnich." I odpowiedział mnie, i rzekł:

(21) I opowiem ci wyjaśnienie tej wizji i także wyjaśnię ci rzeczy, o których wspomniałeś.

(22) Co mówiłeś o tych którzy pozostali, taka jest tego interpretacja;

(23) Ten, który przynosi niebezpieczeństwo w tym czasie, ten będzie strzegł tych, którzy w niebezpieczeństwo wpadli, którzy mają uczynki i wiarę we Wszechmocnego.

(24) Zrozum więc, że ci, którzy pozostali są bardziej błogosławieni niż ci, którzy pomarli.

(25) To jest wykład widzenia: jako że widziałeś męża wychodzącego z serca morza,

(26) To jest ten, którego Najwyższy zachowuje od wielu wieków, który sam wybawi stworzenie jego; i on będzie kierował tymi, którzy pozostaną.

(27) A że widziałeś wiatr i ogień oraz sztorm wychodzące z jego ust.

(28) i że nie posiadał włóczni oraz broni wojennej, ale niszczący mnóstwo tych, którzy przybyli aby go zwyciężyć, takie jest tego wyjaśnienie:

(29) Oto dni nadchodzą, gdy Najwyższy wybawi tych, którzy mieszkają na ziem.

(30) I zamieszanie umysłów przyjdzie na tych, którzy mieszkają na ziemi.

(31) I będą planowali aby czynić wojnę przeciwko sobie, miasto przeciwko miastu, miejsce przeciwko miejscu, naród przeciwko narodowi, i królestwo przeciwko królestwu.

(32) A gdy się to stanie, i znaki się wydarzą, które ci ukazałem przedtem, wtedy mój Syn będzie ujawniony, któregoś widziałeś jako męża wychodzącego z morza.

(33) I kiedy wszystkie narody usłyszą jego głos, każdy człowiek pozostawi własną ziemię i walkę wojenną, którą toczyli jeden przeciwko drugiemu; a będą dążyć aby przyjść i zwyciężyć go.

(35) Ale on będzie stał szczycie góry Syjon.

(36) A Syjon wystąpi i ukaże się wszystkim ludziom, przygotowany i zbudowany, tak, jak widziałeś górę wyciętą bez rąk.

(37) I on Syn mój będzie potępiał narody za ich bezbożność, (to było symbolizowane przez sztorm)

(38) i im wypomni wprost w twarze ich złe myśli i tortury, którymi będą męczeni (co symbolizowały płomienie) i zniszczy ich bez wysiłku przez prawo (które symbolizował ogień).

(39) A to, ze widziałeś jego zbierającego dla siebie inną liczną rzeszę, która była pokojowa,

(40) ci, to są dzieć pokoleń, które były uprowadzone z własnej ziemi w niewolę za czasów Ozeasza króla, którego Salmanasar król Assyryjczyków wziął w niewolę: przeniósł ich za rzekę, i oni byli wzięci w inną ziemię.

(41) A oni utworzyli dla siebie plan, aby opuścić mnóstwo narodów pójść w dalszą krainę gdzie ludzkość nigdy nie mieszkała,

(42) Aby tam w końcu mogli się trzxymać swych praw, których nie przstrzegali w swej własnej ziemi.

(43) I oni przeszli przez ciasne przejscie rzeki Eufrat.

(44) Ponieważ w tym czasie Najwyższy uczynił cuda dla nich i powstrzymał kanały rzeki zanim nie przeszli.

(45) Poprzez tę krainę była bardzo długa droga, podróż roku i pół; i ta kraina jest nazwana Arzaret.

(46) Wtedy mieszkali tam aż do ostatecznego czasu, a teraz gdy się zaczną wracać ponownie,

(47) Najwyższy zatrzyma ponownie kanały rzeki, tak, że będą mogli nad nią przejść. Dlatego widziałeś tłumy zgromadzone w pokoju.

(48) Ci, którzy zostali z ludu twego, którzy znajdują się w moich świętych granicach, będą zbawieni.

(49) I stanie się wtedy gdy zniszczy mnóstwo narodów które się zebrały: on obroni tych z ludzi, którzy pozostali,

(50) I wtedy ukaże im bardzo wiele cudów."

(51) I rzekłem: "Suwerenny Panie, wyjaśnij to mnie: dlaczego widziałem człowieka wychodzącego z serca morza?"

(52) I odpowiedział mnie, "Tak jak nikt nie może zbadać lub wiedzieć co jest w głębinach morza, tak nikt na ziemi nie może widzieć mego Syna ani tych, którzy są z nim, za wyjątkiem czasu jego dnia.

(53) Taka jest interpretacja snu, który widziałeś. I tylko ty sam zostałeś oświecony w tym.

(54) ponieważ porzuciłeś własne drogi a dostosowałeś moje dla swoich dróg, i przeszukiwałeś moje prawo;

(55) ponieważ przeznaczyłeś swoje życie dla mądrości i nazwałeś zrozumienie swoją matką.

(56) I dlatego ukazałem tobie nagrodę z Najwyższym. A po kolejnych trzech dniach opowiem ci inne rzeczy, i wyjaśnię ci ważne i cudowne sprawy."

(57) I wtedy powstałem i odszedłem w pole oddając wielką chwałę wielbiąc bardzo Najwyższego, z powodu jego cudów które czynił od czasu do czasu,

(58) i dlatego on rządzi czasami i cokolwiek się wydarza w ich czasie. I przebywałem tam trzy dni.

ROZDZIAŁ XIV.

(1) W trzecim dniu, kiedy siedziałem pod dębem, a oto głos usłyszałem z krzaka na przeciw mnie i rzekł: "Ezdraszu, Ezdraszu."

(2) I rzekłem: "Tutaj jestem Panie." I powstałem na nogi swoje.

(3) Wtedy powiedział do mnie: "Ujawniłem się w krzaku i rozmawiałem z Mojżeszem, kiedy moi ludzie byli w niewoli w Egipcie;

(4) i posłałem go i wyprowadziłem lud mój z Egiptu; i prowadziłem go na Górę Synaj, gdzie trzymałem go obok siebie przez wiele dni.

(5) i opowiedziałem mu wiele cudownych rzeczy, i pokazałem mu tajemnice czasów oraz oświadczyłem mu czas konca. Wtedy nakazałem mu, mówiąc,

(6) Te słowa jawnie opiszesz, ale te będziesz trzymał w tajemnicy.

(7) A teraz mówię tobie;

(8) Zachowaj w sercu swoim znaki, które ci ukazałem, sny które widziałeś, oraz wyjaśnienia które słyszałeś;

(9) ponieważ ty będziesz wzięty do góry spomiędzy ludzi, i odtąd będziesz żył z moim Synem i z takimi jak i ty, aż się czasy skończą.

(10) Ponieważ wiek stracił swą młodość a czas chyli się ku starości.

(11) Wiek jest podzielony na dwanaście części a dziewięć już przeminęło.

(12) wraz z połową dziesiątej części; tak dwie części pozostają, poza połową dziesiątej części.

(13) Dlatego teraz zrób porządek w swym domu, napomnij swoich ludzi, pociesz utrapionych pomiędzy nimi, poucz mądrych pomiędzy nimi, a teraz wyrzeknij się życia podlegającego skażeniu,

(14) i odłuż myśli śmiertelne, a odrzuć od siebie ciężary ludzkie, i pozbądź się teraz swojej słabej natury,

(15) odłóż na bok myśli które są dla ciebie najbardziej bolesne i pospiesz się, aby uciec od tych czasów.

(16) Ponieważ zło gorsze niż to, które widziałeś że się dzieje będzie działało także potem.

(17) Dlatego, że im świat staje się słabszy ze względu na starszy wiek, więcej zła będzie się rozmnażało pomiędzy jego mieszkańcami.

(18) Bo prawda odejdzie znacznie dalej, a fałsz przybędzie bliżej. Tak jak orzeł którego widziałeś w wizji już pospiesznie przychodzi."

(19) Wtedy odpowiedziałem i rzekłem: "Pozwól mnie mówić w swej obecności Panie."

(20) Oto ja już odejdę jak mnie poleciłeś a obecny lud ganić będę, tych, którzy teraz żyją; ale kto będzie ostrzegał tych, którzy narodzą się później? Ponieważ świat jest w ciemności i jego mieszkańcy są bez światła.

(21) Ponieważ twoje Prawo jest spalone, i nikt nie zna dzieł, które uczyniłeś lub będą dokonane przez ciebie.

(22) Jeżeli nalazłem łaskę przed twym obliczem, poslij Ducha świętego we mnie, a ja napiszę wszytko co się działo na świecie od początku, rzeczy, które były w zakonie twoim napisane: żeby ludzie mogli znaleźć ścieżkę, aby żyli ci, którzy żyć chcą w czasach ostatecznych, mogli żyć."

(23) I odpowiedział mnie, i rzekł: "Idź i zgromadź ludzi, i powiedz im, aby cię nie szukali przez czterdzieści dni.

(24) A ty sobie przygotuj wiele tabliczek do pisania, i weź z sobą Sareasza, Dabriasza, Salemiasza, Kohana, i Asiela - tych pięciu, którzy byli uczeni szybkiego pisania.

(25) i przyjdziesz tutaj, a ja zapalę w sercu twoim lampę rozumienia, która nie będzie zagaszona, zanim wszytko nie zostanie spisane.

(26) A kiedy tego dokonas, pewne rzeczy jawnie opowiesz, inne mądrym potajemnie przekażesz; jutro o tej godzinie rozpoczniesz pisanie."

(27) Wtedy poszedłem, jak mnie polecił, i zgromadziłem wszytkich ludzi, i powiedziałem:

(28) "Słuchacie tych słów, o Izraelu

(29) Na początku ojcowie nasi mieszkali jak obcy w Egipcie, a oni byli z tamtąd wybawieni.

(30) i otrzymali prawo żywota, którego nie zachowali, które i wy także łamaliście po nich.

(31) I kiedy była wam dana w posiadanie ziemia Syjonu; ale wy i ojcowie wasi popełnialiście niesprawiedliwość i nie trzymaliście się dróg, które Najwyższy wam rozkazał.

(32) Ponieważ on jest sędzią sprawiedliwym, we właściwym czasie odebrał wam to, co wam darował.

(33) A teraz jesteście tutaj, i bracia wasi są pomiędzy wami.

(34) I jeżeli wy będziecie panować nad waszymi umysłami i będziecie ćwiczyć wasze serca, zachowani swoje życie, i po śmierci miłosierdzia dostąpicie.

(35) Bo po śmierci nadejdzie sąd, gdy znowu będziemy żyli: i wtedy imiona sprawiedliwych staną się jawne, i uczynki bezbożnych będą ujawnione.

(36) Lecz teraz niech nikt nie przychodzi do mnie, ani mnie nie szuka przez czterdzieści dni."

(37) I wziąłem pięciu mężczyzn, tak, jak mnie on rozkazał, i udaliśmy się na pole, i pozostawaliśmy na nim.

(38) A następnego dnia oto głos zawołał mnie, mówiąc: "Ezdraszu, otwórz usta twoje, i pij to, co tobie daję do picia."

(39) Wtedy otworzyłem usta swe, a oto mi podano kubek pełny; czegoś jak woda, ale barwa tego była jak barwa ognia.

(40) I wziąłem to i wypiłem; a kiedy to piłem, serce moje napełniło się rozumem, a mądrość rozrosła się w mych piersiach, a mój duch utrzymywał swoją pamięć.

(41) i moje usta były otwarte, i nie były już więcej zamknięte.

(42) I Najwyższy dał zrozumienie pięciu mężom, a oni z kolei napisali to, co im dyktowano, literami, których nie znali. Oni siedzieli czterdzieści dni i pisali podczas dnia, a jedli swój chleb w nocy.

(43) A ja mówiłem podczas dnia, i nie milczałem w nocy.

(44) Podczas czterdziestu dni dziewięćdziesiąt cztery księgi zostały napisane.

(45) I wtedy czterdzieści się skończyło, Najwyższy powiedział do mnie mówiąc: "Uczyć dwadzieścia cztery księgi jawne, które napisałeś wcześniej i niech godni lub nie godni je czytają.

(46) lecz trzymaj siedemdziesiąt , które były spisane ostatnie, aby je dać mądrym pomiędzy twoimi ludźmi.

(47) Ponieważ w nich źródło zrozumienia, zdrój mądrości, i rzeka zrozumienia."

(48) I tak uczyniłem.

ROZDZIAŁ XV.

Opowiada wiele ćiężkośći, które przyśdź maią na świat.

(1) Pan mówi: "Oto przemów do uszu ludu mego słowa proroctwa, które włożę w twoje usta,

(2) a staraj się je spisać na papierze, ponieważ są warte zaufania i prawdziwe.

(3) Nie buy się spisku przeciwko tobie i nie bądź zatrwożony przez niewierzących, którzy są przeciwko tobie.

(4) Ponieważ każdy niewierny umrze w swym niedowiarstwie.

(5) "Oto," mówi Pan, "Sprowadzę zło na świat, miecz i głód i śmierć i zniszczenie.

(6) Bo nieprawość rozprzestrzeniła się na wszystkich ziemiach, a ich szkodliwe uczynki osiągnęły swój limit.

(7) Dlatego - mówi Pan:

(8) Już nie będę milczał z powodu ich bezbożnych działań, które niegodnie czynią, ani nie będę więcej tolerował ich złych praktyk. Oto krew niewinna i sprawiedliwa woła do mnie, a dusze sprawiedliwych wołają nieustannie.

(9) Z pewnoscią pomszczę ich," mówi Pan," i przyjmę na siebie wszelką niewinną krew pomiędzy nimi.

(10) Oto lud mój jest prowadzony jak stado do rzeźnika; ja już im nie pozwolę więcej żyć w ziemi Egiptu.

(11) ale ich wywiodę ręką mocną i ramieniem wzniesionym, i uderzę Egipt plagami, jak poprzednio, i zniszczę całą jego ziemię."

(12) Niech Egipt rozpacza i jego fundamenty z powodu plagi wyroku i kary, które Bóg na niego sprowadzi.

(13) Niech rolnicy uprawiający ziemię płaczą, ponieważ ich nasienia upadną i ich drzewa będą zrujnowane przez chorobę, grad i przez okropną burzę.

(14) Niestety biada światu, oraz tym którzy mieszkają na nim.

(15) Bo przybliżył się miecz i nieszczęście: a powstanie naród przeciw narodowi do walki, z mieczem w swych rękach.

(16) Bo będą zamieszki między ludźmi, narastające mocno przeciwko drugim, oni nie będą mieli szacunku dla swego króla lub szefa swych przywódców.

(17) Ponieważ człowiek będzie chciał iść do miasta, ale nie będzie mógł.

(18) Bo w swej pysze miasta będą w zamieszaniu, domy będą wyniszczone, ludzie będą się bać.

(19) Nie będzie miał litości człowiek nad bliźnim swoim, ale będzie atakował ich domy mieczem i plądrował ich mienie z powodu głodu chleba i wielkiego ucisku.

(20) Mówi Pan - "Oto zwołam wszystkich króli ziemi, aby się mnie bali, którzy są od wschodzącego słońca i od południa, od wschodu od Libanu; aby przyszli i oddali co im dano.

(21) Tak, jak oni uczynili moim wybranym aż do tego dnia, tak i ja im odpłacę w ich zanadrze". To mówi Pan Bóg:

(22)" Moja prawica nie oszczędzi grzeszników, a mój miecz nie spocznie nad tymi, którzy przelewają krew niewinną na ziemi."

(23) A ogień wyjdzie z gniewu jego, i pożre ziemskie fundamenty, i grzeszników jak słomę, która jest podpalona.

(24) "Biada tym którzy grzeszą, a nie są posłuszni przykazaniom moim." - mówi Pan.

(25) "Nie oszczędzę ich. Odstąpcie niewierne dzieci. Nie zanieczyszczajcie świątyni mojej."

(26) Gdyż Pan zna wszytkich, którzy grzeszą przeciw niemu: dlatego podał ich na śmierć na rzeź.

(27) Tak teraz przyszły nieszczęścia na całą ziemię, a wy pozostaniecie w niej; bo was nie wybawi Bóg, ponieważ zgrzeszyliście przeciwko niemu.

(28) Oto przerażający widok, pojawiający się od wschodu!

(29) Narody smoków Arabii przybędą z wieloma rydwanami, i od dnia ich powstania ich syczenie rozszerzy się po całej ziemi i wszyscy, którzy usłyszą je będą się bali i drżeli.

(30) Karmończycy szalejący w gniewie, będą szarżować jak dzikie niedźwiedzie z lasu, przybędą z wielką mocą, i rozpoczną z nimi bitwę i spustoszą część ziemi Asyryjczyków swoimi zębami.

(31) A po tym smoki pamiętający swe pochodzenie, staną się jeszcze mocniejsi; i jeżeli się połączą uzyskawszy wielką moc i odwrócą się i będą ich ścigać,

(32) wtedy ci będą w rozsypce uciszeni przez ich siłę, odwrócą się i uciekną.

(33) A z ziemi Asyryjczyków wróg w zasadzce będzie ich nękać i zniszczy jednego z nich, i strach i drżenie przyjdzie na ich armię i niezdecydowanie pomiędzy ich królami.

(34) Oto obłoki od wschodu, i od północy aż na południe, a ich wygląd jest bardzo straszny, pełny gniewu i sztormu.

(35) I będą walczyć pomiędzy sobą, i wyleją ciężką nawałnicę na ziemię, i ich własną nawałnicę; i będzie krew od miecza wysoka aż do brzucha końskiego.

(36) i ludzkiego uda i pęciny wielbłąda.

(37) I wtedy będzie strach i wielkie drżenie na ziemi; i ci, którzy widzą, że ten gniew jest straszny, będą przejęci drżeniem.

(38) A po tym ciężkie burzowe chmury będą wzbudzone do góry od południa, i od północy, i inna część od zachodu.

(39) I wiatry od wschodu będą przeważać ponad chmurami, które były wzbudzone w gniewie, i będą rozwiane w przestrachu; i burza która powodowała zniszczenie przez wiatr wschodni będzie pędzona z przemocą na południe i na zachód.

(40) I wielkie i mocne obłoki, pełne gniewu i burzy, będą powstawać aby zniszczyć całą ziemię oraz jej mieszkańców, i wyleją się na każde wyniosłe miejsce straszliwej burzy,

(41) ogień i grad oraz miecze latające i powodzie wody, tak, że wszystkie pola i wszystkie strumienie będą wypełnione wielką obfitością owych wód.

(42) I one zniszczą miasta i mury, góry i wzgórza, drzewa lasów, trawy na łąkach i ich zboża.

(43) I będą stale szły ku Babilonowi i go zniszczą.

(44) I przyjdą do niego i go otoczą; wyleją burzę i cały gniew na niego; wtedy kurz i dym pójdzie aż do nieba, a wszyscy powiązani z nim będą płakać.

(45) A którzy przeżyją będą służyć tym którzy go zburzyli.

(46) I ty Azjo, która uczestniczysz w przepychu Babilonu, i w chwale jego osoby -

(47) biada tobie, ty nędzna nikczemnico! Bo ją naśladowałaś i wystroiłaś córki swe w nierządzie, aby się podobały i chwaliły kochanków twoich, którzy zawsze pożądali ciebie.

(48) Naśladowałaś ową nienawistną nierządnicę we wszystkich jej uczynkach i w wynalazkach; dlatego.." mówi Bóg,

(49) "Poślę zło na ciebie, wdowieństwo, ubóstwo, głód, miecz i mór na spustoszenie domów twoich i sprowadzić na ciebie zniszczenie i śmierć.

(50) I chwała twojej mocy uschnie jak kwiat, kiedy żar powstanie posłany na ciebie.

(51) Będziesz osłabiona jak nędzna kobieta, która jest bita i raniona i nie może już przyjmować swych rosłych kochanków.

(52) Będę musiał potraktować ciebie z wielką przemocą." mówi Pan,

(53) "Czy nie mordowałaś zawsze wybranych moich ludzi, rozkoszując się i klaszcząc dłonie zawsze, mówić o ich śmierci, kiedy byłaś pijana?

(54) Ubierz piękność twarzy swojej.

(55) Nagroda wszetecznicy w zanadrzu twoim, dlatego otrzymasz swoją zapłatę.

(56) Jak uczynisz wybranym moim" mówi Pan, " tak tobie Bóg uczyni, i odda cię twoim przeciwnikom.

(57) Twoje umrą z głodu i ty pod mieczem upadniesz, i miasta twoje będą zburzone, i wszyscy twoi ludzie na polu od miecza poginą.

(58) A ci, którzy są na górach i pagórkach, zginą z głodu, i własne ciała jeść będą z głodu za chlebem i pić własną krew z pragnienia.

(59) Nieszczęśliwa ponad innymi, przyjdziesz i będziesz cierpieć w świeżych utrapieniach.

(60) Kiedy oni przejdą i zniszczą nienawistne miasto, i oni zniszczą część twojej ziemi i pozbawią cię części chwały twojej, kiedy powrócą ze zdewastowanego Babilonu.

(61) I będziesz zniszczona przez nich jak ściernisko, i będą dla ciebie jak ogień.

(62) I oni pochłoną ciebie i twoje miasta, twoją ziemię i góry twoje, spalą ogniem twe lasy i twe urodzajne drzewa.

(63) Zabiorą twoje dzieci w niewolę, zagrabią twoje bogactwa i usuną chwałę oblicza twego.

ROZDZIAŁ XVI.

Straszne spustoszenie świata, które bydź ma na końcu.

(1) Biada tobie Babilonie i Azjo, biada tobie Egipcie i Syrio.

(2) Przepaszcie się worami i włosiennicami, i opłakujcie dzieci wasze, lamentujcie nad nimi, ponieważ wasze zniszczenie jest w zasięgu ręki.

(3) Wypuszczony jest na was miecz, a nie ma nikogo, kto mógłby go odwrócić.

(4) Wypuszczony jest na was ogień, a czy jest ktoś, kto by go wygasił?

(5) Nieszczęścia są na was wysłane a czy jest ktoś, kto je odwróci?

(6) Czy może ktoś odpędzić lwa głodnego w lesie, albo wygasić ogień w stajni kiedy już się zacznie palić?

(7) Czy może ktoś odwrócić strzałę wystrzeloną przez mocnego strzelca?

(8) Pan Bóg zsyła nieszczęścia, a któż im może zapobiec?

(9) Wyszedł ogień z gniewu jego, ale czy jest ktoś, kto go wygasi?

(10) On wypuści błyskawicę, a któż się nie będzie tego bał? On zagrzmi, a któż się nie przerazi?

(11) Pan będzie groził, a któż nie będzie dosłownie wstrząśnięty jego obecnością?

(12) Ziemia i jej fundamenty się trzęsą, a morze jest wzburzone z głębi i jego fale o ryby także będą zaniepokojone w obecności Pana przed majestatem Jego mocy.

(13) Bo mocna jest prawica jego która łuk zagina a jego strzały którymi strzela są ostre nie ustaną i nie pominą gdy będą wypuszczane ku krańcom tego świata.

(14) Oto nieszczęścia wysłane do przodu a nie powrócą, zanim nie obejdą ziemi.

(15) Ogień już płonie i nie zagaśnie, zanim nie pożre fundamentów ziemi.

(16) Jak nie wraca strzała wypuszczona przez mocnego strzelca, tak nieszczęścia wysłanie na ziemię nie powrócą.

(17) Biada mnie, biada mnie, któż mnie uratuje w tych dniach?

(18) Początek boleści oraz wielu narzekań; początek głodu, kiedy wielu zginie; początek wojen , kiedy moce będą przerażone początek nieszczęść, kiedy wszyscy będą drżeli. Cóż oni będą czynić w tych warunkach, kiedy nieszczęście przyjdzie?

(19) Oto głód i plaga, ucisk i udręczenie wysłane jako plagi dla skorygowania ludzi.

(20) Jednak dla tego wszystkiego oni nie odwrócą się od swych nieczystości, ani nie będą zawsze zważać na plagi.

(21) Oto zaopatrzenie będzie takie tanie na ziemi, że ludzie będą uważać że pokój jest dla nich pewny i wtedy nieszczęścia powstaną na ziemi.

(22) Bo wielu z mieszkających na ziemi zginie z głodu; i ci, którzy przeżyją głód poginą od miecza.

(23) I umarli będą porzuceni jak gnój, i nie będzie nikogo, aby ich pocieszyć, bo ziemia będzie pozostawiona spustoszona i miasta będą wyburzone.

(24) Nikt nie pozostanie aby uprawiać ziemię lub ją obsiać.

(25) Drzewa wydadzą owoce, ale któż je będzie zbierał?

(26) Winogrona dojrzeją ale kto będzie je tłoczył?

(27) Jeden człowiek będzie tęsknił aby zobaczyć drugiego lub nawet słyszeć jego głos.

(28) Odnośnie miasta, dziesięciu pozostanie; odnośnie pola, dwóch ukryje się w gęstym gaju i rozpadlinach skalnych.

(29) Jak na drzewie oliwnym w ogrodzie, trzy lub cztery oliwki może pozostaną na każdym drzewie.

(30) Gdy zbierane są owoce w winnicy, pewne kiście może pozostaną przez tych, którzy szukają ostrożnie przez winnicę.

(31) W tych dniach trzej lub czworo pozostanie po tych, którzy przeszukują swoje domy z mieczem.

(32) A ziemia będzie pozostawiona bezludną, a jej pola zarosną a jej drogi będą rodziły ciernie, ponieważ nawet owca nie przejdzie przez nie.

(33) Dziewice będą płakać z braku oblubieńców, kobiety będą płakać z powodu braku mężów, ich córki będą płakać ponieważ nikt im nie pomaga.

(34) Ich oblubieńcy poginą w wojnie, ich mężowie zginą z głodu,

(35) Słuchajcie teraz tych rzeczy i zrozumcie, o słudzy Pana.

(36) Oto słowo Pana, przyjmijcie je, nie wątpcie w to, co mówi Pan.

(37) Oto nieszczęścia się przybliżają i się nie spóźniają.

(38) Jak brzemienna z dzieckiem dziewiątego miesiąca, kiedy nadchodzi czas jej porodu, najpierw ma ona wielkie bóle jej żywota przez dwie lub trzy godziny a gdy dziecko wychodzi z żywota, nie będzie już opóźnienia.

(39) Tak i nieszczęścia nie będą się opóźniać w przyjściu na ziemię a świat będzie jęczał a bóle go ogarną na każdym miejscu.

(40) "Słuchajcie mych słów, ludu mój, przygotujcie się ku bitwie, i pomiędzy nieszczęściami bądźcie jako obcy na ziemi.

(41) Niech sprzedający będzie jak ten, który ucieka; niech kupujący będzie jak ten, który traci.

(42) niech ten, który handluje będzie jak ten, kto nie ma zysku, a ten, kto buduje dom, jak ten, który nie będzie w nim mieszkał.

(43) niech ten, kto sieje będzie jak ten, który nie będzie zbierał, ten który obcina winnicę jak ten, który nie będzie zbierał jej winogron.

(44) ci, którzy się żenią jak ci, którzy nie będą mieli dzieci, a ci, którzy się nie żenią będą jak wdowcy.

(45) Ponieważ ci, którzy pracują, pracują na próżno;

(46) gdyż obcy będą zbierać ich owoce i ograbią ich dobra, posiądą ich domy, wezmą ich dzieci do niewoli; dla niewoli i głodu będą rodzić swe dzieci.

(47) Ci, którzy prowadzą biznes, robią to po to, aby być ograbionymi, im bardziej zdobią swe miasta, domy i majętności i swe osoby,

(48) tym bardziej będę zagniewany na nich z powodu ich grzechów " mówi Pan.

(49) Tak, jak szanowana i cnotliwa kobieta brzydzi się nierządnicą

(50) tak sprawiedliwość będzie się brzydzić nieprawością, kiedy się przygotuje i oskarży ją prosto w twarz, kiedy przyjdzie ten, który szuka każdego grzechu na ziemi

(51) Dlatego nie bądź tak jak ona i jej uczynki.

(52) A oto jeszcze niewielka chwila, a nieprawość będzie usunięta z ziemi i sprawiedliwość będzie rządzić nad nami.

(53) Niechże nie mówi grzesznik że nie grzeszył: bo Bóg węgle ogniste będzie palił na głowie tego który mówi: "Nie zgrzeszyłem przed Bogiem i przed majestatem jego.

(54) Oto Pan zna wszystkie uczynki ludzi, ich wyobraźnię i ich myśli oraz ich serca.

(55) On powiedział, "Niech się ziemia stanie" i została uczyniona; "Niech staną się niebiosa." I zostały uczynione.

(56) Jego słowem gwiazdy zostały umieszczone a on zna liczbę gwiazd.

(57) On, który przeszukuje głębię i jej skarby, który mierzy morze i jego zawartość;

(58) który ogrodził morze w środku wód, a słowem swym zawiesił ziemię ponad wodą.

(59) który rozciągnął niebo jak łuk i umieścił je na wodach,

(60) który umieścił źródła wody na pustyni i jeziora na szczytach gór, aby posłać rzeki z wysokości żeby nawodnić ziemię,

(61) który uformował człowieka i umieścił serce w środku jego ciała, i dał mu oddech, życie i zrozumienie,

(62) i duch Wszechmocnego Boga, który uczynił wszystko i przeszukuje ukryte rzeczy w ukrytych miejscach.

(63) Oczywiście on zna twoją wyobraźnię i wie, co myślisz w sercu swoim. Biada tym, którzy grzeszą i chcą ukrywać swe grzechy.

(64) Ponieważ Pan dokładnie przejrzy ich wszystkie dzieła i uczyni publiczny pokaz was wszystkich.

(65) i kiedy twoje grzechy ukażą się przed ludźmi, będziesz się musiał wstydzić, i twoje nieprawości powstaną jako twoi oskarżyciele w tym dniu.

(66) Cóż więc uczynisz? W jaki sposób ukryjesz swoje grzechy przed Bogiem o jego aniołami?

(67) Oto Bóg jest sędzią, bój się go. Zaprzestań swych grzechów i zapomnij o swych nieprawościach, nigdy ich ponownie nie popełniaj; tak, że Bóg będzie cię prowadził naprzód i ochroni cię od wszelkich ucisków.

(68) Oto płonący gniew wielkiej rzeszy rozpali się nad tobą, zabiorą część z was i będą was karmić tym co było poświęcone bałwanom.

(69) A ci, którzy zgodzą się aby jeść, będą trzymani w kpinie i pogardzie i będą zdeptani pod stopą.

(70) Ponieważ w wielu miejscach i najbliższych miastach będzie wielkie powstanie przeciwko tym, którzy boją się Pana.

(71) Będą jak szaleńcy, nie oszczędzający nikogo, ale będą plądrować i niszczyć tych, którzy będą kontynuować bojaźń Pana.

(72) Będą niszczyć i grabić ich dobra, wypędzać ich z domów.

(73) Wtedy sprawdzona jakość moich wybranych będzie ukazana jak złoto sprawdzone przez ogień.

(74) "Słuchajcie moi wybrani," mówi Pan. "Oto dni ucisku z zasięgu ręki, a ja was uwolnię od nich.

(75) Nie bójcie się i nie wątpcie, ponieważ Bóg jest waszym przwodnikiem.

(76) Wy, którzy strzeżecie moich Przykazań i przepisów" mówi Pan Bóg, " nie pozwólcie, aby wasze grzechy was ciągnęły, lub wasze nieprawości przeważały nad wami."

(77) Biada tym, którzy są zadławieni i przytłoczeni swoimi nieprawościami, tak jak pole jest zadławione krzakami i ścieżka przytłoczona cierniami i nikt nie może tam przejść.

(78) Tak jest zamknięty i oddany na pochłonięcie ogniem.

Napisano: 18 Czerwca 2016

Ostatnie uaktualnienie: 18 Czerwca 2016