# Księga Hioba

|1|2|3|4|5|6|7|8|9|10| |11|12|13 14|15|16 17|18|19|20| |21|22 |23|24|25|26|27|28|29|30| |31|32|33|34|35|36|37|38|39|40| 41|42

(1) Wtedy odpowiedział Job i rzekł:

(2) Jak długo będziecie dręczyć moją duszę i gnębić mnie słowami?

(3) Już dziesięć razy znieważyliście mnie i nie wstydzicie się mnie krzywdzić.

(4) Lecz niech tak będzie, że zbłądziłem i uchybienie jest po mojej stronie.

(5) Jeżeli rzeczywiście chcecie się wywyższać nade mnie, to dowiedźcie mi zarzutów, jakie mi stawiacie.

(6) Wiedzcie, że to Bóg niesprawiedliwie obszedł się ze mną i omotał mnie swoją siecią.

(7) Gdy krzyczę: Gwałtu! - nie otrzymuję odpowiedzi; gdy wołam o pomoc, nie ma sądu.

(8) Zagrodził mi drogę, tak że nie mogę przejść; a nad moimi ścieżkami roztoczył ciemności.

(9) Pozbawił mnie mojej czci i zdjął koronę z mojej głowy.

(10) Bije mnie ze wszystkich stron, tak że ginę, jak drzewo wyrwał moją nadzieję.

(11) Uniósł się gniewem przeciwko mnie i zaliczył mnie w poczet swoich wrogów.

(12) Nadciągnęły razem jego hufce, usypały wały przeciwko mnie i rozbiły obóz dookoła mojego namiotu.

(13) Moi bracia trzymają się z dala ode mnie, a moi znajomi stronią ode mnie.

(14) Moi krewni opuścili mnie, a goście mojego domu zapomnieli o mnie.

(15) Domownicy i służebnice moje uważają mnie za obcego, w ich oczach stałem się cudzoziemcem.

(16) Gdy wołam na mego sługę, nie odzywa się; sam muszę go błagać.

(17) Moim oddechem brzydzi się moja żona, jestem wstrętny swoim rodzonym braciom.

(18) Nawet mali chłopcy mną gardzą; gdy powstaję, urągają mi.

(19) Wszyscy moi powiernicy brzydzą się mną, a ci, których miłowałem, zwracają się przeciwko mnie.

(20) Moje kości przyschły do mojej skóry i do ciała; i uszedłem tylko z dziąsłami.

(21) Zmiłujcie się, zmiłujcie się nade mną, wy, przyjaciele moi, bo ręka Boża mnie dotknęła!

(22) Czemu prześladujecie mnie, jak to czyni Bóg, a nie możecie się nasycić widokiem mojego ciała?

(23) O, oby były zapisane moje słowa, oby były utrwalone w księdze,

(24) Żelaznym rylcem i ołowiem wykute w skale na zawsze.

(25) Lecz ja wiem, że Odkupiciel mój żyje i że jako ostatni nad prochem stanie!

(26) Że potem, chociaż moja skóra jest tak poszarpana, uwolniony od swego ciała będę oglądał Boga.

(27) Tak! Ja sam ujrzę go i moje oczy zobaczą go, nie kto inny. Moje nerki zanikają we mnie za tym tęskniąc.

(28) A gdy mówicie: Jakże chętnie byśmy mu dopiekli i doszukali się w nim powodu do sprawy sądowej!

(29) To drżyjcie przed mieczem, bo to jest wina, za którą karę wymierza miecz, abyście wiedzieli, że jest sąd!

#### Poprzedni rozdział

#### Góra

#### Następny rozdział

#### Strona główna